Sonbaharın Hüzünlü Mektupları

Ve ben yine çok korktum

Ürkek bakışlar içinde

Yüreğim sessiz

Puslu camlarda aradım yokluğunu

Bir gün geleceğini bile bile

Hadi şimdi söyle, söyle ki

Varlık utansın

Bir delinin kanlı gözyaşları

Kendi, mahrem havuzunu kurmuş

Yılanın zehrini kana kana içmiş

Düşün ki gözyaşları koca bir havza oluşturmuş

Ben her gece aynı yerde yatar

Farklı yerlerden doğrulurdum, yıldızları izlerken

Sonbahar mı bana benzemeye başladı?

Yoksa ben mi Sonbahara

Soruyorum akıl hocalarıma

Kalbime hançerini armağan etmiş insan nerede

İhanetin bedeli kimde

Kimden tahsil edeceğim borcumu

Bir sessizlik ölüm gibi sükûnet

Suçlusun evet, itiraf et

Her çalan telefonda

Nasıldı bilir misin o heyecan

Son hanesi seninle aynı diye.

O mutluluk çığlıkları

Bilemezsin ki sen böyle bir duyguyu

Ben bir hayatım hem de koskocaman

Ama sen diğer bir hayatı tercih ettin

Derdimi Koca bir çınara anlattım

Dalları eğildi, kıvrım kıvrım oldu

Bulutlarla dertleştim

Önce öfke şimşeklerini çaktı

Sonra dayanamadı ağlamaklı oldu

Etraf sel oldu

Şimdi söylesene seni nasıl affedeyim

Söylesene bir tek mantıklı sebep

Hadi söyle ikna olursam söz affedeceğim

Ama yok ki, aynı senin de yüreğim de olmadığın gibi ...