Sönmeyen

cam kırıkları toplardım

ayaklarım çıplakken

gene de

büyümeyi düşünmedim hiç...

adımlarım bölük pörçük

yollarına yürüdüğüm

nemli ot kokularının arasından

ateşini kaybetmemiş böceğim

keşke bilsen

hâlâ çocuğum...

sabah serinliğinde

hiçbir şey yoksa

en azından düşünmek var

öğlen sıcağını

başka başka şehirlerleri

düşsüz bir süratle

geçerken uykusuz...

yanyana ilk onunla üşümüştüm

hiç konuşmadan

o küçük şehrin göğünde mavi

sanki o an sadece ikimizeydi

onu bir daha hiç görmedim

ve üşümedim bir daha

hiçkimseyle...

sokaklar evleri eski küf kokulu

evler odaları küçük soğuk bakımsız

odalar perdeleri soluk lambaları sönük

ama yağmurlarla sönmeyen ateşler gözlerde...