Son/suz Bekleyiş

Düşüncelerimde dönüş bitti derken

ıssız izbe yerlerde

bir lambanın gölgesinde

belkide toz yığınlarının içinde...

Olmadı

yapamadım

Aralıksız düşündüm sancılı günlerimi...

Israrcıydı duygularım

Hayata bağlayan olmalıydı

kördüğümdü düşüncelerim...

Elbet bir gün

Duyar ve insanoğlu yetişirdi feryatlarıma...

Yılgınlardaydım

ruhum mutsuzluğun barınağı

kaderim en derinden kederli...

Güneşi olmayandı yarınlarım

kat kat diziliydi kahrın renkleri...

Aklım

yüreğimle küsmüşken

fikrim firardaydı...

Yazılıyordu fermanım

kıyametin günlerine

ecel binlerde kez uğrak etmişti...

Çokça ömürlüktü sanki hayatım

anlamıyordu düşüncelerim

yüreğim yaralıydı...

Tesellim olucaktı

şuursuz afallayan sağnaklarım

ölmeye bunca yakınken

hala bekliyor çınlayan kulaklarım...

Kaderimi uyarladım ömrüne.

Tuale çizdim yarınları.

Hani sondu karanlıklarım

İşte...

Son olan nefesimdi

Son olan sendin

Sondu haykırışlarım

Şimdi ölümün kollarında

Zemzem bekler dudaklarım...

15/04/2012

İZMİR