Sonsuzluğa Düş

Sonsuzluğa düşler, kızıla döner her akşam

Sensiz mor bir hüzün adım atar sessizce

Ve sırtına hasretleri yüklenmiş bir lacivert kara

Bütün gece

Tam karşıda oturur inadına inadına

Yıldızlardan çeşni savrulup siyaha

Bazı mehtap çıkar

O da ağlar mı güler mi belli değil

Bir bakarsın bulutların ardına gizlenip

Gizli gizli oradan bakar

Bir bakarsın sere serpe açmış göğsünü

Hem kendini yakar

Hem yaktığını

Şayet varsa deniz koşturup yakamozları

Bir kıyıya ulaşmaya çalışır

Yoksa binecek bir dalga, ovaysa, bağsa, bahçeyse

Bulur alacakaranlıkta bir miktar lacivert

Gördüğü bütün menekşelere bulaşır

Bazen eser meltem olup

Yanık bağırları serinletir

Bazen acı bir türkü olur hatıralar

Ezanlara kadar susmaz

Güle damlar, göze damlar

Bir an şaşkınlık çöker sessizliklere

Aniden şafağa yakalanır

Umut sarımtırak bir ışığa kelepçelenir

Dudaklar en mutlu tebessümün eşiğinde

Hayat, gelişe odaklanır