Soylu İhanet (!)

Aldatılmış umutlarımı

Bırakarak gidiyorum bu şehirden

Bir elimde isyan bir elimde sitem

Baş kaldırdım geçmişe

Tutuklattım acılara yüreğimi

Linç ettirdim o kara gözlerine yazdığım sevdamı

Duygularımda prangalar

Gidiyorum hasretinle sürgüne

Uzaklığın en uzak noktasında bırakarak seni

Yalancı dudaklarındaki yalancı sevdanla baş başa bırakarak

Bir kürek mahkûmu gibi gidiyorum özlemlerin denizine

Ayrılık ölesiye ağlayacak belki arkamdan

Belki tükeneceğim yokluğunda

Belki de göçüp gideceğim hasretinle

Ama inan ki uzun sürmeyecek

Elimde dağ gibi unutulmuşluğun yetkisi var

İndireceğim yıldızların dibinden seni

Her gün bir darağacı kurup

Hayallerini asacağım bir bir

Özlemlerin yürüdükçe adım adım

İhaneti hatırlayıp

Senin kurşununla vuracağım yüreğimdeki seni

Ve mevsimlik bir elbise gibi hasretini

Tez gelen baharda soyup

Fethe çıkartacağım gönlümü sensiz diyarlara

Avutulmaktan öte gitmeyen sevdamı

Alarak gidiyorum bu şehirden

Bakma simdi bulutları kuşanan gözlerime

Böyle buruk böyle acı olmayacak bakışlarım

Korkularım yüreklenecek

Ve atacaklar sensizliğe imzayı

Unut şimdiden

Unut aşkına pervane olduğumu

Zerre zerre hücrelerime seni doldurduğumu

Uykusuz zindanlarda sabırla düşlerini kurduğumu

Unut şimdiden

İhaneti hatırla, nefreti, isyanı hatırla

Ve de sakın aklından çıkarma

Sevdaların menfaat köprülerinden geçmediğini

Darphanelerde değerinin biçilmediğini

Aşklarda en keskin nişancının ihanet olduğunu

Sakin aklından çıkarma

Saltanatı bitti artık köleliğimin

Zincirleri kırarak gidiyorum

Soylu ihanetini sana bırakarak gidiyorum

Bundan sonra tükeneceksin

Bitmezcesine çoğalırken bende

Tükeneceksin

Hiç yaşanmamışçasına hem de