Sükut

Sükut gecenin en cansız anını anlamıyla dolduruyordu

Manasının derinleştiği bu anı çığlıklar özünden koparamıyor

Onun ruh dünyasına bir hançer yarası açamıyordu

Sükut en dirençli zamanındaydı

Taht onundu

Her canlı uyurken o uyanık kalmış arkadaşlarına ibretli sohbetinden idrakli beyinlere terapi yapıyordu

Bazen dilin anlatamadığı şeyleri gözler mimikler anlatır ya o da meramını en güzel hasletiyle kalplere sunuyordu

Sabahlara kadar taht onundu,onun altında kıvranacaktı

Karanlıkların kralına geceler nöbetçiydi

Yıldızlar ise sur

Ninniye yenik düşenlerin paryalaştığı bu zamanlar sus seremonisini dinlemek isteyenlere kalmıştı

Kelam bu saatte hangi gönle edebilirdi ki

Derin bir huşu bizi bekliyordu artık

Gizemli bir sessizlik

Dalıp gidiyorum gönlümce

Sabah olmasın

Durayımöylece