Sustum...

Ve kayboldun sen...

Her gece döktüğüm gözyaşlarımda

Nisan yağmurları ıslattı yalnızlığımı

Her gece sürgün yedim ay ışığında

Sanki dünya toz toprak oldu

Gözlerim bile tozpembe gördü görmediklerini bile

Attığım her adımda

Yürümeye çalıştığım ama yürüyemediğim

Bütün yollarda hayalin soldu

Sanki güneş battı

İçimi en çok yaktığı anda

Gün gece birbirine karıştı

Kıyamet ha koptu ha kopacak sanki

Sanki bu yaşadıklarım bir savaştı

Çünkü kayboldun sen

Ve yokluğun içimi kanattı

Anladım ki çözümü yok bu gidişinin

Ben küstüm artık aşka ve sustum daima

Çünkü en iyisi susmaktı...