Taammüden Aşk

diz çöktüğüm toprak acıtır canımı

yoksun/luğun bir kahır gibi

hangi yara kabuk bağlamaz ki...

ne bir düşüm ne bir meyal

nefretini giyiyorum her sabah üzerime

susmak kalıyor bana,

ihanetin üşüşürken duvarıma,

ana rahminden düşer aşk

bilmem kaç derece ateşi...

oysa utandıracak birşey yapmamıştı daha

susuzluğum yırtıyor içimi,

/nefret...aşk...ateş...su...

sis ve gurur hali

tabelada bir-sıfır yenik

düşlerim yedek oyuncu...

ten/im/de silik tebeşir izleri...

belki birkaç nefes daha sabredebilirim,

kirpiklerim ağırlaşıyor yine

iki parmak arası nikotine boğuluyorum,

sen ise içine kaçan başka heveslerde...

aşinayım bu duruma

asılı kalıyorum

adın asılı kalıyor dudaklarımda...

ne kadar gerçektin sen?

taammüden bir aşktan

sindirilmemiş eylülden kalan...

sahi ne kadardın sen?

2ooq-İst

eylül