Tanrı’nın Gözyaşları

Çığlık çığlığa ağlıyor göğsümde kalbim

Yaşamak değil ki bu

Acı dolu her iniltide

Şeytanın sıfatına bürünüyorum

Düşün melekler

Bırakın kendinizi Tanrı’nın kollarından boşluğa

Minnacık ellerinde ölümü tutuyorken o çocuk

Hesap sormayı nasıl kaldıracak aşk ile atan kalbiniz insanlığa

Artık geç kalınmışlığın sınırından geçtik

Ağır

Daha da ağırlaşıyor zaman ezilirken insanlığın ayıplarıyla

Yetmiyormuş gibi onca kayıp

Bir taş

Evet o ilk taş

Bir günahsızın inancını yarıyor baştan aşağıya

Ve nihayet başardık

Kutlayın

Kan fışkırıyor Tanrı’nın gözyaşlarından dünyaya

Ah ki ah

Üzdük Tanrı’yı hem de çokça

Bu topraktan hayır gelmez artık

Cesetler baş veriyor baksanıza batan güneşin her çığlığında

Tersine döndü tüm yaşam

Ölüler yaşıyor

Taşıyanlar da çürüyor inancını sırtında

Dualar mı

Dualar ise sarkmış yaşlı ve buruşuk

Ait olmadığı sahte avuçlarda

Geriye dönüş yok

Gerisini çoktan sildi zaman

Şimdi sonrasının zamanıdır

Aslolan geç kalmanın sınırlarını zorlamaman

Diz çökün ey melekler

Bırakın kendinizi Tanrıdan geriye kalan dipsiz boşluğa

Bakın

Minnacık ellerinde ezilmiş bir kafatasıyla oynuyor o çocuk

O çocuk ki uzakta aramayın

Aynada sırıtıp küfrediyor sıfatınıza