Tanrıya Acısı Boş

adam ve çocuktan sonra sallanan gölge

yokuş aşağı yürüyünce hızlanıyor aklım da

çocuğu sevmeliydim

selamlamalıydım gölgeyi

daha yakışıklı olurdu

alışmak yokluğuna...

fedakar bir teyze bindi akşam otobüsüne

ayrılırken gene güldü

teyze hep güldü

birgün ölecek

direnç bayrağını gülerek dikecek zamana

akşam otobüsü teyzesiz kalmayacak

teyze akşam otobüsüsüz

biz dirençsiz kalmayacağız

ey zaman

inadın kurusun...

uzak balkonlarda kadın gölgeleri

akşam soğuğunda iş ve düş bir arada

ömür olacak bunun adı

keşke olmasa...

akşam kalabalığı daha bir farklı oluyor

daha az göz oluyor üzerimde

sensizliğimi daha rahat yaşıyorum

akşam kalabalığında beni böyle yalnız bırakmaları

ne hoş

sensizliğimi bu rahatımla yaşatıyorum...

ve kuru kuruya akşamla olmuyor

sensiz bir de gece lazım yanına ki

tanrıya acım boş gitmeyeyim...