Tarihin Bilincinde Tomurcuklanıyor Kuruyan Ağaçlarımız

yarasalar zorladılar mağaraların duvarlarını

sıyrıldılar kınından, tepelerin ilahları oldular

okşadılar düşmanlık dağının şakaklarını

şarap sarhoşu sakallardan dökülüyordu kin

diziliyordu acımasızlık kehribar tespihine

merhametsiz bir imgeye takılıp kalıyordu parmaklar

kurumayan imzalarla, bir neslin adı kurbana çıkıyordu

kalplere saplanıyordu keskin tırnaklar

ölümler sonsuzlaşıyordu

kıyılarını infazların süslediği ağızlarında, kelle hesabına

isimler taşınırken çarmıhlara, taş çehreler heykelleşiyordu

her gün biraz daha taşlaştılar

taşlaştıkça kamburlaştılar

kendi evrimini yaşadılar her cinayetten sonra

yok edişi desen desen giydiler

kökten kazımak isteyen, ali kıran baş kesenler

kimdi, neydi, nereden geliyordu, emdiği sütün damarı kimdeydi

bileyledi kılıcını yezit, ok gürledi

inledi kerbela

gelmedi insafa kuru taş su vermedi

toprağından koparılmadan önceydi, kökü derindeydi

adı İmam, adı Cafer, adı Hüseyin'di

öldü insan

öldürdü insan

paslanmış tarihlere gömüldü insan

Hallac-ı Mansur'u, Nesimi' yi Bedreddin 'i asan

kadınları kızları cadı diye yakan

tekbir getirerek, ağzının salyasıyla kin kusan insan

kazma kürek, tahta sopa, demir çubuk

kurşun yağdı oluk oluk

ve gaz -ve katran, ne cam kaldı ne çerçeve, ne de kapısı çarpıp duran

ırza geçti karın deşti, kundak söktü

yerler kızıl-kan

adı Maraş, adı Kahraman

fetva verdi- sırt sıvazladı, mehdilerin-imamların yazan kalemi

kin kustu salyalı dili

ne adınaydı, kim içindi

basıp geçti kömürleşen çığlıkların üstünden

elhamdülillah dedi

bin kat daha çoğaldı yedi başlı ejderhanın alevi

her cüsse bir silah, her düşünce bir mermi

canlar ölümün menzilindeydi

orası neresiydi, o hangi şehirdi, kara yeller esti sokaklarında

gözyaşı kana-kesti

kulağı sağırdı, gözü kördü, hiç kimse duymadı anaların iniltisini

taş yürekler neyi anlatır gözlerine bakınca

gül açar mı soluğunda

adı nedir

gazi midir, katil midir Madımağın

sustular bedenlerin yangınına, duman kokusuna

sustu yol yolak, yağmurlara uzak topraklar sustu

gözleri karanlığa açılan pencere

çılgın korosu ile girdiler silip süpürmenin yörüngesine

rengarenk nefretler uçuştu putlarında

uzadı bacakları suçun

karanlığın çatlayan kabuğunda inanç bahçıvanları

ölümlerden ölüm beğendiren, çağın kambur cellatları

budarken fidanları

varsın kazıya dursunlar

tarihin bilicinde tomurcuklanıyor kuruyan ağaçlarımız

bahçelerimiz ülke kadar büyük şimdi