Tek Kanatlı Kelebekler

Bir başka hikayede bambaşka kelimelerle asılı koca bir günlük

Hatıralardan artakalan son hüzün

Ve yarım kalan her şeyden sonra ben

Kalemin ucu kırık

Yazmaya devam ederken

Son bir hediye sana

Ve yazmakla yiten tüm hikayeler adına...

Çıkmaz bir sokaktan geri dönüyorum

Yirmi beş defa adını sayıkladıktan sonra

Yorgun düşüyor kelimeler

Kafiyeler tutmuyor ayrılıyoruz bütünden

Ne kadar tüme varacaksak o kadar boşuz

Adsız tüm sıfatlar zamirler

Kırmızıya bakarken yarım kalan aşk

Yırtık bir eldivenden parmak izlerin çıkıveriyor

Ve yine kalbimde izin

Çok sonra düşlere dalıyor gel gitler içinde ruhum

Kavak ağacı bizi izliyor

Sorgulardayız

Hangi yaban kurdunun bizi bizden aldığını bilemeden çok sonra

Sarılıyorum sana

Hayatımda ilk kez

Ve belki de son kez

Hiçbir zaman ısınmadığım kadar ısınıyor düşlerim

Artakalan zamansa üşüyor

Gideceğinden çok sonra düşüyor kelebekler gökten

Kafama konan tüm kanatlar yarım

Olmayacak bir dua içinde buluyorum kendimi her zaman

Hiç zaman yurduma varıyor aklım

Ayyukta kalan tek şey sen ve benin bir olabilme gerçeği

Ve biz ancak şiirlerde biziz

Küçücük bir koy

İçinde koşar adım atar damarlarım

Sevmekle biten her yarım şey kadar en az

Kopuveriyor bağlarım

Ve bağlar ancak iç çektiğinde bir kuytudan

Bir kuyudan su çekemeyecek kadar cılız

Düşük kafiyelerim

Göz yaşlarım her nefeste ıssızlaşıp donakalıyor

Kaskatı içimdeki sen

Uçmak o kadar kolay olsaydı insanoğlu için

Bir neden bulurdun belki

Yanımdan şehirlerin tüm uzun soluklu yollarına kaçıvermek adına

Anlamak o kadar güç değil

Bir ömre sığdırdım sen düşlerimi

Bambaşka bir ömürde

Yine beklerim