Tek Yakın

aklımda kalan son yağmasıydın sabahın

içimin ölçüsüz üşüşmelerinde

hayata bakışlarına

güler yüzlü diri bir yıkılmak

bu kavganın sonuncu lakabı

gecesinde her vedalaşmadan yaşananın

ve yorgunluk da sokağa düştü sonunda

ardından kaldırımları yastık yapınca

kendi kendime konuşmalarıma

buğusunu unutur gibi olur gözleri unutmanın

nerde ne varsa çıkar ortaya

yerini hiçbir şey tutamaz gündelik acıların

ölmeye kiraya çıkar anlam

soğuk ve sisli bir boşluğa yedeklenir ömrüm

kış evleri kahırlarından utanırlar

ellerime hoh derken ağlayışlı gelir ağaçlar

tutunmanın kokususun sen

bitişsiz bitişlerin yankısı

dirençli anılardaki tek yakın gölge...

ayrılığına sahip çıkmak adına

kendimi sakınmak istemiyorum

haksızlığa uğramış hiçbir uzaklıktan

olur da pişmanca gelirse mevsimler diye

pastel öyküler biriktiriyorum

illa ki kıt kanaat gülüşlerinden

iki konuşma arasına sığmıyor özlem

yedi iklime de

ayrı kıtalar da olsa yeni acılara

ama senin dudağında işte mim

onurlu yoksunluğumla dışındayım

sensiz bütün sözcüklerin

sensizliğin dışındaki adlarla

birbirimize kıyasıya yabancı

ve sana baktığım anlar heder olmasın diye

sana baktığım her ana ayrı bir şarkı buluyorum

son anınadek içimdeki can alıcı yağmurların...