Terk Yok Telkini

İçinde bir kulaç

boğuluyorken can havliyle

kalp mabedinde bir kul aç

bereketsiz mevsimine doğarcasına

köprüler kurmak şöyle dursun

kurudu gönül pınarı

hani sabote eden olsaydı da

yine köprü olsaydı kalplerimize

yıkılmaya müsait olsaydı

teröre kurban gitmezdi belki

şehit bir aşk yaşanırdı

Diclesiz, fıratsız...

asice...

telkin yok

hicranın damladığı döküntü odama

inandırdım adını

rahmet

muhtaç olunacak noktadayım

kanatsız ve yüreksiz kanatlanmaktayım

ilk defa

sensizliğe bir mana katmaktayım

bitti belki son hüzünlü şarkı

hani bitmez dediğimiz

ama olsun

ne kadar kader zorlasa da depremlerle

içinde yaşayacak bu ruh, terk yok

hem bilmez misin

kaptanlar gemileriyle ölürler...