Terki Diyar

Gözlerimdeki hüznümü yene bilseydim eğer,

Hiç bir zaman merak etmezdim,

Yanımda olmayan annemi

Saçlarımı taramayan, yanağımı okşamayan, koynunda yatırmayan annemi

Ve ben hala ürkek bakışlarımla hayaller kuruyorum

Bilir misin acaba içimden geçenleri

Merdivenler dayamışken yaşım elliye

Çıkmaz sokaklarda kayboluyor,

Kimsesiz, yetim çocukluğuma gidiyor düşlerim

Kayboluyorum anne, sensizliğin sancılarında

Doyasıya cennet kokunu çekemedim ciğerlerime

Benim çocukluğum nerede kayboldu biliyor musun annem

Beni bırakıp da gittiğin ,

O dapdaracık karanlık küf kokulu sokakta

Çok korkmuştu kapkara ürkek bakışan gözlerim

Bir ışık aramıştım yokluğuna,

Aydınlatır belki de bulurum seni diye

Sen gittin ve ben senin yokluğunda koskocaman oldum

Büyüdüm anne, büyümek buysa

İçimde bir hırs, ruhumda acı feryat, kimseler dolduramadı yerini

Sen hiç bir zaman bilmedin bilemedin bendeki bu acıları

Andım ahtım olsun,

Ben ölmeden bitmeyecek içimdeki feryat figan

Sen huzurluysan yeter

Rahatsan kuş tüyü yataklarında

Boş ver, düşünmemiştin zaten

Yine düşünme...