Terminal Delisi

İşte yine buradayım...

Bu gri, dökük duvarlar

Bu mel'un, ıssız uğultu

İşte yine yuvamdayım...

Kaldırdığım yakalarımdan içeri

Buz gibi bir yalnızlık sızıyor

Bulabildiği her açıktan

Yılan gibi kıvrılıyor

Oysa ki, içimdeki son sıcaklığı

Son insanlığı

Son sevdalığı

Üflüyorum kışın yüzüne

Nâfile!

Bu soğuk yüze çarptıkça dağılan nefes

Ne bir bahara kıvılcım, ne bir umuda ses...

Olsun! Yine de seviyorum burayı

Hayatımdaki betonarme yarayı

Ne kadar terkettiysem küsmedi

Unutturmamak için vefâyı

Hem zaten sen bana yetmezdin

Kimse yetmez bana zaten

Bazıları için hayat bir oyundur

Bazıları için bitmez mâtem

Gerçekten, kaç kokun var ki senin?

Olsun olsun, ya leylâktır ya yasemin...

Oysa, yalnızlık öyle mi?

Her seferinde başka bir koku...

Bir sefer, otobüs koltuğunun kumaş kokusu

Başka sefer, ellere sinmiş tütün kokusu...

İşte geldi beni götürecek martı

Beni öper gibi aprona yanaştı

Bu kadar insanla paylaşmak zor değil

Ama o bana hep tek arkadaştı

Geldim yine bir beklemenin sonuna

Ve aslında yeni beklemenin başına

Bu mekân beklemek akademisi

Sonsuz sabır gömülü taşına