Tren Kaçmış

Kalabalık bir istasyondayım

Her yanda şaşkın yolcular, ben gibi

Huysuz, umutsuzlar sanki sebepsiz

Aniden çakmış şimşekler yüreklerine

Karışmış pusulalarının dört bir yönü

Sorayım desem kimse kimseyi bilmez

Görünmez damlalar bütün gözlere toplanmış

Elleri alınlarında

Hepsi de farklı yönlere dalmış

Hepsi de kaçan kendi trenin ardından bakakalmış

Tutacak bir el arıyorum

Avuçların hepsinde bir yalnız soğukluk var

Ruhlar köhne bir yalnızlığa tutunmuş

Yüzlerde beş parmağın izi

'Ah Felek!', diyorum, "Ah Felek!"

Mesafesini tayin edemediğim bir ses duyuyorum

Kulaklarım pür dikkat

Tanıdık bir hıçkırık sesi bu, biliyorum

Sahipsiz diyor gözlerim

Belki de, bekli de benim diyorum

Tabelaya takılıyor bakışlarım

'Kaçan Tren İstasyonu' yazıyor eski püskü harfler

Niye buradayım, niye buradayız

Sesleniyorum etrafa ' Olmaz bu, olamaz

Belki de bu bir rüya'

Parmaklarım saymak için uzanıyor

Ne mümkün

Arkamda koca bir dünya

Gölgem çaresizlikten sürünüyor ardımda

Duyuyorum haykırışını, " Tren kaçtı!", diyor

Gökyüzünü mü kaplamış, düşüncelerimi mi kara bir bulut

Elimi siper ediyorum alnıma diğerleri gibi

Haykırıyorum içimden, belki de bir dua bu

Gözlerimin aradığı tek şey var

Küçücük bir umut

Küçücük bir umut