Tükenmiş Masal

aşkın son söğüdünü toplayıp

günü harmanlarken

geceyi çeyrek geçiyordu henüz

umutlar safi kokuyordu

dudak payı hasret buğsu

gülru solarken dilime

muamma kapısında dilenip

takvim mevsim değiştiriyor

doğacak günün haberi

ayın yüzünde şekilleniyordu

yıldızlar semayı terk edip

o an göğün fısıltısını dillendirdi

ömrün vuslat göçü

takvimlerle vedalaşmaya durdu

sesin telaşı göğsüme vurdu

makber peydah oldu

sevgili mürekkepliğine uzanmış

son damlasını okuyor

ve senelerce beklediğim masalı

ilk yağmur damlasıyla öteye döküyordu

kıyametti bu, öyle ki

göğüsümün tam ortasına

muammanın selasıyla

ömrü lal edip sonsuzluğa boğdu