Tut Baba

ceketinin kokusuna sinmiş çocukluğum

ve kehribar sarısı düşlerim ayazda

hezeyan dolu uçurumun kenarındayım

leş kargalarının gagasından

kokuşmuş günahların ayıklarken

debeleşiyorum cemresi düşmeyecek topraklarda

tüm umutlarımı serpiştiriyor damlalarım

seyyah gibi gezinen kavruk bedenime

tınısında kaygılı bir ahenk var yaşamın

baş aşağıya asılıyım

çünkü hiç olmadı benim ebruli kanatlarım

düşeceğim az sonra

haydi kirpiklerini arala

ve beni tut baba

tut baba