Tutsak Benliğim
Kadehler dolusu yalnızlık içiyor
Kendimi sende kaybediyorum...
Dün öncesizliğine büründü günüm
Unutulmuş vakitlerin birinde kaldım
Rüzgarda kalan ruhum güz hüznünde
Sevdam savruldu bilinmezliğe
Kabuğunu soyduğum düşler içimi acıtsa da
Dumanlı bakışları gömdüm yüreğimin toprağına
Sebepsiz
Güneşim donuk...
Karanlık yüreğimin izdüşümünde
Renklerim kayboldu her şey boz bulanık
Sol yanım dilsiz yolların başlangıcında
Yol boyu belirsizlikler eşlik ediyor bana
Kayıp gitti avuçlarımdan firari hayaller
Ellerim buz sarkıtlarında asılı üşümekte
Ne yapsam yetmez ki ısıtmaya
Gözlerimin yağmurunda silindi
Dileklerimin satır başları ....
Aktı uzaklara kanım gibi pervasızca.
Sonunun olmadığı belli sus oluşlarda.
Anladım ki!
Eylül'e tutsak...
Kayıp zamandan çaldığım yaşamışlığım
Kırık dökük ne varsa içimde telafisiz
Beyhude gözyaşım, ilkyazım, sonbaharım
Her nefes alışımda düşümden kopandı
Yüreğime kazınan tek sevdam...
Öyle de kalacaksın.