Tutsak Benliğim

Kadehler dolusu yalnızlık içiyor

Kendimi sende kaybediyorum...

Dün öncesizliğine büründü günüm

Unutulmuş vakitlerin birinde kaldım

Rüzgarda kalan ruhum güz hüznünde

Sevdam savruldu bilinmezliğe

Kabuğunu soyduğum düşler içimi acıtsa da

Dumanlı bakışları gömdüm yüreğimin toprağına

Sebepsiz

Güneşim donuk...

Karanlık yüreğimin izdüşümünde

Renklerim kayboldu her şey boz bulanık

Sol yanım dilsiz yolların başlangıcında

Yol boyu belirsizlikler eşlik ediyor bana

Kayıp gitti avuçlarımdan firari hayaller

Ellerim buz sarkıtlarında asılı üşümekte

Ne yapsam yetmez ki ısıtmaya

Gözlerimin yağmurunda silindi

Dileklerimin satır başları ....

Aktı uzaklara kanım gibi pervasızca.

Sonunun olmadığı belli sus oluşlarda.

Anladım ki!

Eylül'e tutsak...

Kayıp zamandan çaldığım yaşamışlığım

Kırık dökük ne varsa içimde telafisiz

Beyhude gözyaşım, ilkyazım, sonbaharım

Her nefes alışımda düşümden kopandı

Yüreğime kazınan tek sevdam...

Öyle de kalacaksın.