Üç Yeşil Yaprak ve Zehir

Tüm çarpıklığı ve çıplaklığıyla

üç yaprağı yeşil

kıraçlardan

bir ağacı budar gibi

tenimden tırnaklarımla ayıklayıp ruhumun kurularını

göğe biçimsizce iliştiriyorum bu gece

Gönlüm engin olmaktan yana değil artık

kifayetsiz kalıyor

yüzüme varırken

yürümekte zorlanan sözcükler

Yoruldum meclislerin salıncak misali

orta yolu bulamayan fermanlarından

hangi yana üşüse ellerim

diğer yanda bir ateş yükseliyor

varamıyorum

İsyan

kendini yükten bile saymıyor

omuzlarıma

öyle ki solumda öğüttüklerimden

meydan meydan yokluk büyüttüm ben

Eylül'ün ve Haziran'ın aşk devrimlerine

Kalmadı

efsunlu bir selamla gelip

özündeki zehri

yavaş yavaş yeşillerime nakşeden gülüşlere

feda edilecek

bir çizgim

Utansın ay

yoldaş ediyorum ona

şavkını esirgeyip

ömrüme yok saydıklarını