Ucu Açık

acıyı eğip bükmeyi öğrendim gidişinden

gökyüzüne bakışımda eğreti güzelliğin kalmalı

yokluğunun yeryüzüyse benim zaten...

gecelerle yamamaya çalışıyorum

seni düşünmenin ucu açık yanlarını

gündüzleri yollar rahat bırakmıyor yakamı...

kopuk kopukluğumuz da düzensiz

zaman ayrılığımızın özlemden yontulmuş yongası

gelişin saçılmış her yana...

çocukluğum kendime seni müjdelememdi

gençliğim kendimi sana muştulamam

nerdesin hey kavuşmak...

yalnızlığıma denk bir ülkeydi gülüşlerin

sen gülünce biterdi içimdeki sahipsizlik duygusu

kahkahaların azığımda diğer gülüşünedek...

hiçbir mevsimin adını kötüyle anmadım

kirletmedim günün ayın saatin iklimin çağın masumluğunu

bekledim bekliyorum bekleyeceğim...

herkesteki yara farklı bendeki herkesinkiyle aynı

yüreğimde herkesin ayrılığından bir parça

tüm insanlığı sever gibi seviyorum seni...

bende bıraktığın tek iz kendisidir ömrün

ancak ölümle silebileceğim

sen sil...