Uçurtma Ufuk Vuslatı
yasaklar
cezalar /işkenceydi çocukluğuma
firar ederdim elbet
annemin boş bulunduğu anda
soluk soluğa kaçardım
uçsuz bucaksız sığınağıma
-o zamanlar yeşillik
henüz küsmemişti istanbul'a-
çayırlar
kır çiçekleri/ papatyalar
baharlar/ bahar gibiydi o zamanlar...
yanaklarım avuçlarımın garantisinde
yüzükoyun uzanıp çimenlere
dikerdim gözümü ufuk çizgisine
dalardım öyle/ saatlerce...
(neydi uzak
ne kadar uzak olabilirdi uzak
dünya orada mı biterdi
orada mı başlardı hayat
mümkün müydü ona dokunmak)
ürperirdim güneş çekilince
gün siyaha dönünce
-ki karanlıktan ürkerim şimdi bile-
...
yine o zamanlar
günlerce uğraşıp kardeşimle
bir uçurtma yaptık kendimize
çıtalı
boyum kadardı
kuyruğu rengarenk
kendi mavi
-ki oldum bittim severim maviyi-
bir heves koştuk sığınağıma
güneşli bir bahar günü
rüzgar tam kıvamında
göğe yükseldi salına salına
zor zaptediyorduk
küçüldükçe ağırlaşıyordu hayta
uçmanın tadına varınca
rüzgarı da alıp ardına
direndi tutsaklığa...
garip bir duygu kapladı içimi
kardeşimin gözyaşına aldırmadan
salıverdim ipini
yüreğimi de katıp ardından
...
kaç mavi uçurtma gördüm sonraları
postal eziği/ kara yamalı
kuyruğu kırmızı
bazısı küsmüş rüzgara
bazısı hepten kırıktı
-düşünüyorum da
acep nasıl bir rüzgar gerek
onları yeniden uçurmaya-
(ama biliyorum
benimki salınıyor hala
biliyorum / ki direndi onca fırtınaya
kavuşacak biliyorum
o lacivert uzaklara)
...
şimdi ben
ne vakit bir rüzgar hissetsem
uçmaya yeltenirim
bırak derim zaman'a
iplerimi bırak derim
dinlemez
çeker yine çarkına
olsun varsın
uçurtmam özgür ya