Ülkem

unutulmuşluğun hikayesidir bu...

özlemin dili olsa diyerek;

rüzgarın renksizliği gibi

suyun hayat verişindeki kokusuzluk gibi

elle tutulur bir şey bırakmaz ardında

anılarda olmasa...

ilahi...

sevdanın artığıdır gücümün ahengi

direnmek bir ülke gibi

halkı olmasada...

sevda çiçeklerine şarkılar söylemek

sevgili diye...

özledim...

bölünmüş uykularımın şarapnel parçası tesirinde

silkinerek uyandığım rüyaların esiri

gözlerim gözlerini arıyor

sevgili...

ah eylülün yalnızlığını ardıma gizlerken

ekimin ayazı üşütüyor diyerek saklıyorum

sensizliğimi...

titrek yanan mumların alevinde gizli sırlar var gibi

her gece bir mum yakıyorum balkonda

dumanında kokun gizli gibi

bilmiyorumki kimi buldunda benim kadar sevdi...

şimdi bakma sen buralı oluşuma

ne kadar göçler yaşadım

ardımdaki yollar bilir sadece

kaç geceyi adımladım

sabahlar gelsin diye

bitabım...

ülkem vardı

gölgem,

sana gelişimdeki her şehir şahit

koşardım

mesafeler kısalsın diye

söyle bana sevgili

neden gittin

neden neden

kim çaldı yüreğini yüreğimden

ben şimdi halksız bir ülkede

tek başıma kralcılık oynuyorum

gel kurtar beni

beklemekteyim...