Uslanmadan

kavrulmuşuz kum fırtınalı

yüzümüzün yanık iklimiymiş sevmek

sen gizli gizli iç çekerek

bense güpegündüz şiir çerçeveli

aynı sel yatağında ıslanmışız

uslanmadan tenimiz

hep öleceğimizi düşünmüşüz

bataklığımızı çöle dönüştürmüşüz

çölü aşmayı aşk bilmişiz

yürek yarası imkansızlığımız

şimdilerde

bahar akşamlı son kez portakal çiçeği

imkansıza teslim olmuşuz

yaşlı ve yaslı anılar yakınında

güneşli bir pazar günü

balkonlarımızda yan yana iki yalnızlık

ölmeye de yaşamaya da

gitmeye de kalmaya da

ön yargısızız

terk edilmiş bir kasaba iklimi gibi

tupturuncu ve yapayalnız...