Uyanmıştı Kadın

Elinin tersiyle itmiş bütün dilediklerini

Kimse üzülmesin diye

Kendini hapsetmiş derin sulara

Bir hatıra ormanından arta kalan

Yağmurdu aklında kalan...

Hortlamıştı nefreti, kini büyümüş herkese

Önüne geçene hesap verircesine

Bütün soruları o cevaplamak istercesine

Laflarını kusuyordu kadın

Sinsi bir uygarlığın tohumlarıydı bu

Özde geçmiş gelecek hepsini barındıran

Toplumu alt üst edecek bir manevrayla

Dillendi, başkaldırdı kadın

Attı üstünden bütün kin ve öfkesini

Yitirmişti sevgisini üstelik

Tüm sahteliklerden bıkmıştı

Aşk ayaklar altındaydı

Yaşanır mı buralarda

Yaşanır mı onsuz!

Terki diyar etsen, kime fayda

Üzüldüğün, gözyaşı döktüğün, can dediğin..

Hak etmiş ya da etmemiş ne fark eder...

Kutsanmış bütün gelenekleri attı bir kenara

İnancıyla baş başaydı, kimse anlayamazdı onu

Kendinden başka...

Toprak gibi canlanmaktaydı

Yağmurları üzerinde hissedince

Bir baş dönmesi, mide bulantısıyla birlikte

Kalbi göğsünden fırlayacak gibiydi..

Hayat ne kadar da sıradandı

Dertlenecek kadar da kısa...

Yorgun bedeni ağır gelmişti ona

Kalkamadı

Utandı düşüncelerinden

Gizlemeye çalıştı

Ruhu isyan, ruhu kamçılıyordu onu günbegün

Her lüzumsuz fikre sadık bir köpek gibi

Başını eğmişti üstelik..

Şimdi bir uyanış kıpırtısı hissetti kendine

Hayır demesini öğrenmişti

Yağmurun altında eritti bütün öfkesini

Islak bedeniyle dans ederken mutluluğu hissetti

Acıları ne kadar da çokmuş

Ezilmiş altında benliği

Uyutmuş hep isteklerini

Sonsuzlukta sözleri hep kaybolmuştu üstelik

Merhamet etti kendine

Affettim seni

Bir uyanıklık haliyle sarhoşluğun tadı damağında

Dans etti..

Zikre dalan benliğiyle

Öfkelerinden üzüntülerinden arınmış

Ne eski, ne de yeni

Yalnız kendini düşünmüş...

06/05/2011