Uykulu ve Alerjik

yazdığım şiirleri unuttum

ceplerimde göç mağduru kuş yemleri

bıraktığım sözcüklere

dönüp bakmıyorum

bir kere bile

artık herşey gri bir yağmur bulutu

gecesiz ve akşama doğrulu

elleri çatlamış çamurlu bir çocuktum

uykulu ve alerjik

yüzünün biricikli anlamına vurgun

nedeni olan tınısızlığımın

odanın penceresine uzanan

ağacın elleri olmalıydım ben

uyusam da bir yanım hep saçlarında

ölüme alerjili aşkına tutuk

sensizliğimle bir seni aldatmadım

kucağına saklayarak bütün uykularımı

yalnızlığımı sevdiren uzaklığını aşıp

dalmalıyım en son uykuma

hiç uyanmamacasına

ölüme alerjik kollarına çocuk

yağmur suyunun portakal yaprağını sevişiydi

bütün bir hayat felsefemin kökeni

sesinle susmuştum

sessizliğimle konuşturuyorum şimdi yüreğimi

dudaklarıyla birlikte yekpare ağzı

yeryüzü kadar büyük