Uysal Ve Kader Dışı

ara rengiydim bütünselliğinin

o yoksa ruhun mu? ...

ara rengiydim ara

siyahın olmadığım için uykusuzum

beyazın olmadığım için sabahsız

zamansızlıkla komün kurdum

bilsen saatlere nasıl eşit davranıyorum

yaktıkça ve yordukça yüreğimi yokluğun

seslerimizin

birbirlerine en karışmış halinin yankısı

bir ağaç paylaşımıdır

nazlı mı nazlı

sürüngen

ama asla bataklık değil

koyu mavi ufuklu güzel

odanın penceresinden uğunduğumuz

seni sevmekti hayatla candaş yanım

yalnızlığa kiracı

(öyle mi? ...mavi bir fular gibi mi? ...

boynunda parmaklarımın buğday başağı...)

ve sonunda yok olmak uysallaştı

seni severken tüm insanlığın elleriyle

öperken tüm çocukların gözleriyle

çok sevdiğim bir şarkıya saygı duyarken

duyar gibi...

seni düşünmeyi sayıklıyorum

hiçbir günüm olmasın saf bir suya benzetmediğim

dudaklarının bana ayırdığın kısmını:

sev(me) öl(me) gül(me)

'sen gülerek üzülürken...'

payıma düşene razı olmam kolay olmadı

aşk razı olmaktır

gözlerini kırpmadan

uysal ve kader dışı kederli...