Vakit, Hayat, Ölüm...

vakit...

yagmur olukları gibi

kara bir tahta vakit

herşeyi sende karalıyorum

elimde renk renk tebeşirler

bir psikolog bile çözemez

o tahtadaki çizgilerimi

beni anlasa anlasa

sen anlarsın ve..

sensiz geçen vakit...

hayat...

yol üzerindeki taşlar gibi

bazen bir sapan taşı

bazende kafanı yaracak yumru

kendimi yuvarlak daireler içinde hissediyorum

ama küçük küçük daireler

herhalde diyorum hayat bu?

daralıyorum..

diktörtken uzun bir yol istiyorum

gen dairelerden iyidir diyorum

çünki yüriyebiliyorum...

ölüm...

üç vakte kadar oldu olacak

diyen bir falcı gibi ölüm

ecelin kapısı, bazıları için geniş

bazıları için dar.

ak kapı, kara kapı...

insan ya bu!

ilk nefes son nefes

berzah alemidir

ölüm...