Varsanı

Gerçek

/

Yıldızlar şahit her gece ölüşlerine

Bilsen ne çok şey görürler ne çok ölürler

İntihara meyilli hayatlarının son gördükleri

Mutluluğun ölüşü hüznün uyanışı olur

Çünkü

/

Sevda çiçeğini koklamayanlar

Sevdadan yana solumayanlar

Son türkünün hüzzam sesidir onlar

Bahar kapılarına gelse kışı yaşarlar

Sanki

/

İçi dışa vurmaz, cehennem yangını içindeki

Mülteci yüreği seçili sürgüne düşer bedeni

Biraz sessiz etraf biraz ürkek şimdi

Ve bir o kadarda bilinmez bir sır gibi

Kesin

/

Kimbilir kaç gecenin kronik yalnızı

İçine ah çekip derinde kalan bir sızı

İçinde kalır kendine olan dargınlığı

Sabahsız gecelerin hiç duyulmaz çığlığı

İçsel

/

Önce vurur duvarlara bakışlarını

Sonra adam etmeye çalışır adımlarını

Üşür bedeni nefesi silinir

Ay vurunca pencereden içeri

Hayal

/

Düşlerine inen perdeyi aralar

Esaretinin gölgesinde seyre dalar

Yarı aralık aydınlık yarısı karanlık

Bir intihar biçimiydi sanki karalık

Fakat

/

Soğuk karanlık her yanı yalnızlık

Yalnızlık kesiği şakaklarında şimdi

Kısılmış sesi dudaklarına indi

Yalnızdı şimdi yalnızlığın kalma biçimiydi

Aslında

/

Anlatılmış son öykü söylenmiş son türkü bu

Gördüğü rüyaların gerçekten tek farkı bu

Gerisi hep bir karanlık gerisi hep bir karalık

Ne bir riyaydı ne bir rüya baki kalan yalnızlık