Vişne Çürüğü

bir varmış bir yokmuş zaman

ne yöne çevrilsem yapraklarımın

sadece kapağı fiyakalı bir roman

okundukça sayfalarım hazan

tan yeri

ten yerinde

teri çekilmiş arzuların

ve sensizlik nihayet

süt kokusu

bir bebeğin aç dudaklarında sefalet

yakamozu söndürür

bir gemici feneri

Marmara da kıyamet

Aşıkları öldürür

vişne çürüğü dudakların

aklımda kalan

teninin kokusu

burnumu sızlatan

göğsünün tam orta yerinde başım

tam on yedisinde yaşım

bilmezken aşkla savaşmayı

oynaşmayı

kaderimle sana adanmışım

dün

bugün

yarın

seni çalar saat eksilirken vakitlerden

uğultusu kulaklarımda

sevişmelerimizin

ve sonra kaçışların

Marmara''nın çılgın rüzgarları gibi

serin ve Deri'n

yüzüme serpilir güneş kırıntıları

toprağım cemresiz

aylar mevsimsiz

ten yırtığı bir gece

cansız

suratsız...

leblerimde efsunlu öpücüğün kuraklığı

ellerimde vişne ıslaklığı..

''vişneler çürüdüğünde düşerim belki mevsiminden''

her mayıs gidişinle

ilk kez gibi vedalaşırken...