Vivaldinin Konçertosu

Toprak kokusunun sindiği bu sokaklarda

İlk önce adının ilk harfinden öpüyorum sonra

Gözlerinin bebeğinden

İzi kalır diye korkuyorum dudaklarımın

Kundaklıyorum sokakta kaçışan iskarpinsiz korkuları

‘ İskarpini olsa neye yarar ölüler iskarpin giymezler ki! ‘

Dün gece neredeydiniz? Görmediniz

Geçti boyası eskimiş üstelik yorgun

Bu gece yine geçecek on kırk beş treni arkasına bakmadan.

Mendil sallayacağım, belki yarın akşam da sallarım

Salla itaatsiz ellerim belki babam gelir

Sahi ne zaman ölmüştü babam.

Ne zaman babamın iskarpinlerini kapının önüne koydular da

Büyüdüm... Büyüdüm... Büyüdükçe ben...

Kendimden uzaklaşır oldum.

'Bir adı olmalı, bir anlamı olmalı düşündükçe...

Düşüyorum sokağın soğuk kaldırımlarına

Kulaklarımın örsünde nasırlaşmış acılarımı, geçmişimi dövüyorum.'

Sakın deneme acı benim... Kavgan... Kavgam benim...

Bir elimde mendil yaramın üstüne bastığım

Diğerinde hala yanan meşalenin karanlığı

Kâğıttan yapılmış evlere ateş düşüyor

Düştükçe ateş aydınlatıyor geceyi

Seyrediyorum sessizliği ' Adel'in ' siyah gözlerinden

Belki

Belki onlar da seyrediyordur.

Camı perdesi olmayan

Kapıları renkli evlerin oturduğu sokağı

Sokak çalgıcıları sırtlamış

Biri uzun boylu diğeri kambur

Çalan çalana

Vivaldinin konçertosunu

Çalmayı bilmem notasız

Kemanımın akordu bozuk,

bozuk keman daha güzel çalar diyordu

köşedeki meyhanenin müptela çingenesi.

Gün doğmadan çalmışlar masasından onun da hayallerini zenneler

Duymuş sabah haberlerinde

Benim gibi...