Yabanci

Sen diye gelip kaybolduğum bu şehir yabancı

Yerdeki parke taşları kadar virane ve soğuk sokakları

Bense sokak lambası kadar virane ve sönük

Göz gözü görmeyen pusuda puştu kestiremiyorum

Zifire, en zifire adım adım götüren ayaklarım yabancı.

Gözümden döküleni silmeye yetemeyen

Kağıda kalemin derdini dökemeyen,ellerim yabancı

Dokunmaya kıyamadığının toprağına çiçekler eken

O toprağın altından yüreğini çekip sökemeyen

Kırılasıca ellerim, ellerim yabancı.

Gözyaşında katlettiği gamzelerimin katili gözlerim

Gidişini çaresizce izlediği gibi, boşa akıp giden bir ömrü izleyen

Rüyalarda dahi bir saniye olsun suretini göremeyen

Kör olasıca gözlerim, gözlerim yabancı.

Karanlığında güneşi ayı saklayan gökyüzü gibi

Yazı kışa, kışı yaza döndüren mevsimler yabancı

Adımı söyleyen bütün sesler gibi

Teninin kokusuna benzemeyen tüm çiçeklerin kokusu yabancı.

Canından var olduğum ve hatta canımdan var olan bile yabancı

Bu karanlıkta yıldızlar arasında yüreğimin yüreğini bulduğu gibi

Yüreğin yüreğimi bulana dek mahkumu olduğum bu dünya bana yabancı!

Eski ben sende saklı kaldı, bu yeni ben bile bana yabancı.