Yekta

Yalnızlığın çırağı olurken kader

Ardında külhanbeyi gözyaşı gezer

Şatafat ve üstüne bir parça keder

Eklenince tadında sensizlik çıkar

Ben böyle manasızım,böyle asabi

Yangınlarım başlarken yoktur sahibi

Anladığım sadece hüznün hesabı

Ezberle öğrenilmez aşkın kitabı

Kaçıp kurtar kendini artık vakit dar

Üstüme yığılıyor ayyaş geceler

Beklemezdim kimseyi ölene kadar

İçimde parçalanıp kalmasaydın yar