Yol Izdırap İçinde

Unutmak kolay değil unut beni diyorsun,

Can bedende perişân ruhum azâb içinde.

Hazânda son mevsimde geleceğim diyorsun,

Güz gülleri hüzünlü yol ızdırâb içinde.

Hep beklenen sen oldun tükenirken gözyaşım,

Yıl yıldan garip gelir bu sönmüş ocağıma.

Can bedende emânet yoluna yoldaş başım,

Hüzünleri beleyip verirken kucağıma.

Sevdânın çöllerinde kurumuşken dudağım,

Sendin bana bu aşkı yudum yudum içiren.

Dergâhına yüz sürsem kabul olmaz adağım,

Gönlüme zincir vurup beni benden geçiren.

Yürek anlamıyor ki kalmasa da ihtimâl,

Mihricân olup eser tar-ü mâr eden rüzgâr.

Çiçekler boynu bükük gonca güller bi-mecâl,

Razı olmuş kadere eylemez ki intizâr.

Her gecenin sabahı yokluğunla doğarken,

Makam-ı sabâ ile visâlini meşk ettim.

Sunduğum yakamozu med-cezirle boğarken,

Katrelenmiş şûleni büyütüp de aşk ettim.

Duydum ki unutmuşsun kırk yıl geçmiş aradan,

Sorma bana sevgini bak gönül aynasına.

Kader diyelim buna yazılmışsa karadan,

Son pişmanlık faydasız ilaç olmaz yasına.