Yumurtalar

Okşadı saçlarını mavi gözlü çocuğun

Dedi üzülme

Sıcak bir çorba yapacağım öğlene

Biraz da ekmek bulurum

Karnımızı doyururuz yine

Yeter ki sen çalış

Oku da çok para kazan

Bitir üniversiteleri

Yuvan sıcak olsun

Kaynasın tencere kazan

Bizim gibi olma düşün

Sen uçurtma uçurtmayı

Yürek sıcaklığında bir yuvan olsun

Sen gibi tatlı çocukların

Bırak uçurtmayı onlar uçursun

Bak babana bırakıp gitti hepimizi

Dönüşsüz bir yerde şimdi

Hamalı ben oldum bu evin

İçinde siz

Elimde bez ev ev temizleyerek

Yarına taşıyacağım korkma sakın

Yeter ki siz çocuklarınızı düşünün

Onları güzel yarınlara taşıyın

Kıvrıldı çocuk yorganın altında

Midesi burkuluyordu ama

İki yumurta görmüştü kapta

Sıcak bir ekmeğin arasına koyup

Yediğini düşündü sabaha

Ablasına bıraktı birini

Gözlerini kapadı

İyi ki böyle bir annesi

Çok tatlı bir ablası vardı

Gözleri kapalı gülümsedi

Tartışmaları bile hep yalandandı

Dikiş makinesinin sesi ninniydi ona

Kendini kaptırdığı tıkırtıların arasında uyudu

Sevildiğini bilmek ve sevmek

İşte yaşamak

İşte mutluluk buydu

Ne kadar zaman geçmişti bilinmez

Kocaman bir uçurtma vardı elinde

Sarı ve kırmızı

Çimenlik her yan, tek tük papatyalar vardı

Uçuşuyordu etrafta

Kozasından yeni çıkmış kelebek kanatları

Rüzgâr aniden şiddetlendi

Direndikçe sallanıyordu

Bir kol sarıldı beline, çekti yataktan

Sağa sola çarparak dışarı çıktılar

Koşaraktan

Toz kokuyordu her yan

Karanlığı cılız bir yarım ay süslüyordu

Sokaktaki evler sallanıyor

Tozun arkasına saklanıp bir an

Sonra teker teker çöküyordu

Annesinin sıcaklığını hissetti gecenin ayazına inat

Ablası hıçkırırken

'Ağlama!' dedi annesi

'Bin evim yıkılsa bile korkmayın

Sizi yarınınıza taşıyacağım!'

Sokak çeşmesinin yanına doğru yürüdüler

Ayaklarına bir şeyler batarak

Yarım yamalak ışığın altında oturdular ağacın köküne

Uykulu bir şaşkınlık kol geziyordu etrafta

Başını annesinin göğsüne koydu gözlerini kapayıp

Sessizce dedi: 'O rüyayı tekrar görür müyüm acaba!'

Haykırışları aydınlattı güneş bu sabah

Hıçkırışlar ve gözyaşları geziyordu sokaklarda

Sanki hıncı vardı yerin bağrını delen evlere

'Gitmeliyiz kalan şeyleri de bırakıp,' diyerek annesi

Gözlerini uzaklara dikmiş bakıyordu

'Bir daha deprem olmayan yerlere.'

Yumurtaları düşündü, sıcak ekmeği

Umutsuzca yıkık duvarlara baktı

Annesi okşarken tozlu elleriyle tozlu başını

Ablasına baktı

Utanmasa ağlayacaktı

Kalktı usulca yerinden yürüdü

Duvarların altında kalmıştı kitapları defterleri

'Benim çocuklarım bunları yaşamamalı!' dedi

Gözleri dolaştı taşların toprakların arasında

Nefesi gitti sanki bir an

Bir kenara devrilmiş kabı

Ve yanında yumurtaları gördü.