Zaman

hayat yaşabildğim kadar uzun

şimdi bir dağ arkasın da evine

dogru giderken güneş

peşine takılmak geliyor içimden

ve şimdi diye başlarken bütün cümlelerim

keşke diye bitişlerinden bıkmışlıgım

ani oldu ölüm

ani oldu gidişin

epey olmuş bakarsan saçlarıma

ayrılığın..

asırlık donukluk var

bakarsan gözlerime

nerden başlarsan başla söze

yalandır elbet her söylediğin

ben bilmedim,,

yaşamayı oyun diye öğrettiler bana

ölümle bitecek bu oyun eminim..

ve şimdi biliyorum ki

ellerim kimi tutarsa tutsun

ellerini tuttugum zaman ki gibi

tutuşmuyacağım,

yelkovandan kaçan akrep

soktu beni kendimden geçmişim,

fıratı bağlasalar içime sönmez ateşim