Zaman

Kış, lodosunu gönderip toplatmıştı tüm serpintilerini. Martta da bir daha geleceğim diyordu zamana zaman kazandırmak için

Beyazım çalınırken

Ilık rüzgarla

Vakit yine gelmiş

Vakit de neymiş

Kış kim

hadi gülün, gülün goncası açıl artık ben gidiyorum. Zerdali sende sal kendini benden özenti beyaza. kara kedi çekiyorum ellerimi damlardan al senin olsun kızıl kiremit beyaz iyiydi ya zaman geldi işte geceye de bulutsuzluk armağan ediyorum bu kıyağımı da unutma.

Soframda birkaç kırıntı kalmış ya

Nisanda ara ara salarım üzerine

(Sen değil kedicik)

İyi gelir yudumlamak beni

Eğdikçe sarı beladan başını

Hüzünlenme o kadar da bela dediysek de hain değildir sarı güvercin o da iyi vakit bilir. Bir de şu vakit neydi hatırlasam... bak kupkuru kalmışsın ama korkma dönüşüdür bu rengin renge, ölümün doğuma. Hele de ölümden sakın korkma. Hani mayıs sonunda estim de göğsünü germiştin ya öyle dur işte. Bu mayıs hangi aydı. Ay da neydi

Gecenin beyaz beni

Senin adın neydi

Kaçma benden

Her gece kuşanma

Değişme bir gün

Günü geç de senin adın neydi

Savrulun başaklar uçuşun bir günlük kelebekler gibi son nefesi verirken asılın demir keskiye. Saklansın kiminiz kiminizde ezilsin bana benzesin bana dönsün. Vaktinizi şaşırmayın ama. Bak ben unuttum hatırlamak da kolay olmadı... yağmurun topraktan size bezenmesi. savrulmanız rüzgarda. saralmanız gün aşırı, gün be gün boy attıktan sonra... sonra yeninden mahpusluk bir damda ve ben soğuğumla, uyku getiren ıssızlığımla...

Vakit vakti unuttuğum vakitti

Vakit benim sürengemdi

Vakit hatırlamaktı

...

Gecenin tutkulu aşığı

Ürkek vakitlerin

Sancılı şavkı

Deniz üstü köpük

Günün yılmaz bekçisi

Bütün kadimler

Ellerinizin kenetlenişine adıyorum zamanı

Zamanı sıkıca bağlanışınızdan anlıyorum

Dünü yarını bugünü...