Zamanı

Yıldızları saymayı bırak

Doğmamış güneşi düşünmek vakti bu an

Dünü hatırla yürek sıcaklığında

Unutma

Hayalleri de yaşar zaman gelir insan

Bilir misin her geliş mahkûmdur isteksiz dönüşe

Ardında ya tebessüm ya birkaç damla kalır

Yorgun her düne yaslanmış bir hatıra

Boyun büker sümbül misali

Gitmekten utanır

Yollar alışık hicran acısından kıvrılmaya

Sanki bir daha dönüşü yok gibi

Karanlığın sarmaladığı gökyüzüne bakıyorum

Nefeslerin en derini doluyor ciğerlerime

Bakan gözler çok gibi... Çok gibi

Vuslatın standardını tutuşturabilmek geceye

Üç beş defa ağlayabilmek mutlu satır aralarında

Can yakacak kadar bakabilmektir gözlere

Sevgi hatırlamak hatırlanmak değildir

Bir ismi yazabilmektir bütün sözlere

Elinden tutma zamanı bir sahilde

Sessiz, sakin bir melteme uzanma zamanı

Aç martılara simit parçaları atmak

Dalgaların üzerine koyup hatıraları

Şimdi dünü unutma zamanı

Yürümek inadına fasit bir dairede

Yeni bir nefese doyma zamanı

Mehtabın tam ortasına yüreğini açıp

Geceye dizilse de sayısız isim

Birinin üzerine bir resim koyma zamanı