Zülâl

Güneşin giden bereketinin ardında

Ay

Düşünce

Yeryüzü düzlüğüne

Yalnızlık çekilirdi

Göğün karanlığına

Ve

Saç telime kadar üşürdü

Kimsesizliğim

İmansız

Küfürler savururdum

Vurup

İsyana sürgünlerimi

Dışarıda oynaşan

Işık ile gölgenin

Çoğul seçkisine inat

Bir asır kadar uzayan gecelerde

Sonrasında

Tövbe edip

Yarım nefesle gidilen kentlere

Yollardım

Bütün kırlangıçlarımı

Getirsinler diye

Ay dilinde

Dilsiz suları

Yaşam ırmağıma

Sabahın hayrında

Kısacası Zülâl

İkilemime

Eğrilen düz çizgide

Dudaklarının arasındaydı süru

İsrafil'in

Olmasaydı yüreğinde saklı yerim

Ne kalmıştı kıyametime!

___________Senden önce