Adı Yoktu Kadın Diyorlardı Ona Melekmiş

Adı yoktu kadın diyorlardı ona, küçüktü on beşli yaşlarda tutulmuştu bir deli rüzgâra savruluyordu yoktu şikâyeti. Seviyordu, ilk kez böyleydi hisleri belli ki karşılıklıydı bu ilgi, zaman besliyordu bu ateşi hisliydi içliydi adı yoktu kadın diyorlardı ona. Ancak bir sorun vardı bu sevda da, ebede taşımak isterken aşkını aşkı sevgi arsızıydı her çiçekten bal alma sevdalısıydı oysaki bir birleri için yaratılmışlardı. Adı yoktu kadın diyorlardı ona bitiriyordu içten içe kadını bu acı zaten kimseler bilmiyordu yaşadığı bu masalı, sevdası büyümüştü sığmıyordu yüreğine kıskanıyordu aşkının dokunduğu çiçekleri ve bu kıskançlık bitirdi sevginin tazeliğini çünkü sevda arsızı bal böceği de kıskanırdı onu, bilmezdiler birbirlerinin fıtratlarında olduklarını. Adı yoktu kadın diyorlardı ona zamanın sancıları bir set çekti aralarına şiirler şarkılar bile anı oldu bir zaman sonra, ellere düştü kaderleri felek savurdu ayrı yollara, dünyaları değişti. Yıllar çok seneler sonraydı mutluluk oyunun birer oyuncularıydı iki yürekte unutulmuştu sanki o büyük ateş, ya da öyle sanıyorlardı yıllarca habersizdiler için için yanan bu ateşten. Küllerden doğacak bir sevdaydı bu zamana direnen felek karşılaştırmıştı ayırdığı gibi bu bir tesadüf müydü yoksa kader ağlarını böyle mi örecekti. Şairdi bal böceği hem de öyle böyle değil adı yoktu kadın diyorlardı ona, o da severdi duygu insanıydı belli ki hamurunda vardı şiir, e ne de olsa o'na yazardı bal böceği haince sevdirirdi kendini hiç gitmemiş gibi, adı yoktu kadın diyorlardı ona. Yılların yorgunluğunda tekrar alevlenmişti bu sevda ama yasaktı, haramdı günahtı olmamalıydı. Ah be firak olmasaydın girmeseydi araya hasret, haydi şimdi bu sevdayı şiirlerle resmet. E adı yoktu kadın diyorlardı ona zaman şair eylemişti kadını da yazıyordu duygularını yaralarını arayışlarını işte ne yönden eserse rüzgâr dokunuyordu ona ıslanıyordu yağmurlarında sevdasının, uzak duruyorlardı yollar ve yıllar vardı arada mesafeler ayırsa da şiirler ulaşırdı sevdalı bu iki yaralıya, adı yoktu kadın diyorlardı ona tek tesellileriydi şiir uzaktan uzağa sonu gelmeyecek bir hüzün şiiriydi yaşananlar ne dağları delmek gerek ne çölleri aşmak gerekmezdi, ne Aslı ne de Keremdi onlar sıradan bir hayatın içinden tarihi değiştirmeyen ancak şiirlerle zamana düşen bir aşktı. Adı yoktu kadın diyorlardı ona o da kadınca yaşıyordu boyun eğiyordu, giymişti ona biçilen elbiseyi bedenine büyük gelse de ruhu melekti ışıktı etrafına ve bir melek gibi itaat ediyordu Tecellisi olan bu yaşamda tek tesellisi artık boğulmuyordu içinde coşan deryalarda yazıyordu Bir kalemi birde şiir yazdıran esini, düşlüyordu hayal ediyordu ve yazıyordu şiirlerinde buluşturuyordu bal böceğiyle resmediyordu kendini ve bir melekti o şiirde uyanan şair melek Ve bir adı vardı artık

Melek...