Öykü Kasetleri

Kulağına okunan öykülerin büyüttüğü adam gözlerine inen perdenin hayal gücüne engel olmasına izin vermedi. Görmediği nesnelere isim vermeyi ve onlar üzerine kurmaca sözler söylemeyi bir oyun hâline getirmeye daha ilkokul sıralarında başlamıştı. Çocuk felci, görme duyusunu almıştı ama zihnine, düşler dünyasını yerleştirmişti. Tek yapması gereken bunları dikte ettirecek bir yardımcı bulmak ve düşlerinin kurgusunu herkese sunabilmekti. Başkaca metotlar da dememişti, ses kayıt cihazına okuduğu kurgu dünyasını artık yazım dünyasına aktarmasının zamanı gelmişti. Dört duvarın her bir köşesine saklanan sözcükler gökyüzüne savrulmalı ve akis bulmalı diye düşünmeden edemiyordu.

Sesli kitaplar yazım dünyasına katkı sağlıyordu dinledikçe kendisinde var olan yazma isteğini daha çok artırıyordu fakat kendisi yazamadığı için bunun yerine kaset kaset öykü biriktiriyordu. Ne yapıp edip, bunların çözümlemelerinin yapılması ve kitaplaşması ya da dergilerde paylaşıma sunulması isteği gün geçtikçe önü alınmaz bir arzu hâlini alıyordu.

Faruk Bey, bir elinde birkaç aylık kızı, diğer elinde telefonu, koltuğunda oturuyordu. Instagram’da yapay zekâyla hazırlanmış videolar izliyordu. Küçük kızı da babasının baktığı videoları dikkatle seyrediyor, bazılarına gülüyordu.

Mutfaktan çeşitli takırtılar geliyordu. Eşi ve dört yaşındaki büyük kızı yemek hazırlamaya çalışıyordu. Lina, annesini oldukça zorluyordu. Belli ki yemek yapma isteği, küçücük yaşına rağmen çok güçlüydü.

Bölüm 2

Saat kulesinin içinde, yeniden çalışmaya başlayan mekanizmanın tekdüze vuruşları arasında kaldı. Dişliler döndükçe taş duvarlar titriyor, sanki kule nefes alıyordu. Harun, merdivenlere doğru bir adım attı ama ayakları yerinden kıpırdamadı. Aşağıdan gelen sesleri duyabiliyordu artık: ağlayanlar, fısıldaşanlar, birbirine sarılanlar.

Bölüm 1

Kasabada zaman, kimsenin fark etmediği bir yerinden çatlamıştı. Saatler yine ilerliyor gibi görünüyordu ama aslında aynı anın etrafında dönüp duruyorlardı. Bunu ilk fark eden, saat tamircisi Harun oldu.

Köşenin başında durdu dirsekleri yamalı cepleri dökülmüş çimen yeşili ceketinden bir cigara çıkardı,ve yol girişindeki devasa kavak ağacına yaslandı...Her solukta her nefeste bir ah çekti derin derin inlemeleri zayıf ve kikirik bedeninden belliydi sanki kavak ağacıyla bütünleşmiş gibi titriyordu bir eliyle de soğuktan buruşmuş yüzünü okşuyordu kalın damarlı ve nasırlı elleri ve uzun süredir kesilmemiş sakalı üstü hasır şapkasının altında bir mühür gibiydi...

Çamurlu ve ayaklarına yapışmış botu yürümesine engel alnından akan terler sanki dürüstlük abidesi gövdesinden damlıyordu...

Çiftçi Satı Dayı ile Binnaz Teyze, 50 yıllık bir sevdanın hikâyesini yazdırdılar bana. Satı Dayıyı ve Binnaz Teyzeyi Eşim ve çocuklarımla, yurtiçi gezilerimizin birinde tanımıştım. Meyvesi bol bir bahçeden geçiyordum. Sonra iki kişi gördüm meyve toplayan. Durdum yanlarında. Parasını verip birkaç kilo meyve almaktı. Yolculukta abur cuburu severim. Arabayı sağa çekip indim. Selam verdim aldılar. Parasıyla biraz meyve alacaktım dedim. Şuradaki ağaç kapıdan girin içeri dedi. Ailecek kapıyı açarak yanlarına vardık. Tanıttım ailemi. Dedi ki, benim adım Satı. Satı Dayı derler, sende öyle de. Bu minnoş da benim yoldaşım Binnaz dedi. Her ikisi de güler yüzlü, neşe dolu insanlardı. Hemen katlanır tabureleri traktörün arkasından alıp geldi. Oturun hele dedi. Eşimle Minnoş Binnaz Teyze kaynaştılar. Onlar bir ağaçtan meyve toplarken, bizde Satı Dayımla başka bir ağaçtayız. Dedim Yaş kaç. 40 dedi, geceleri saymazsak elbet dedi güldü. Dedim Maşallahın var dayı. Göstermiyorsun dedim. Yürümeye başladığım günden beri çalışıyorum evlat dedi. Kaç yıllık evlisiniz, Nasıl tanıştınız dedim. Dur hele dedi. Mevzu büyük. Bu oturarak konuşulur dedi. Ağacın gölgesine tabureleri çektik.

Bizim köy 15 haneli Küçük bir köy. Zaten hepimiz birbirimizle akrabayız. Bu minnoş benim Amcamın kızı. Eskiden beri yer bölünmesin diyerek akraba içi evlilikler oluyordu, bizimki de öyle oldu işte. Torun tombalak var mı Dayı. Olmaz mı 3 çocuğum var 4 tanede torun dedi gülerek. Ben insanların hayat hikâyelerini yazıyorum, şayet izin verirsen anlattıklarını ve de istersen anlatacaklarını yazmak isterim dedim. Büyüklük gösterdi olur dedi. Biz okuyamayız da belki bizden sonrakiler okur inşallah dedi. Ve Başladı anlatmaya.