Bir Elveda Hikayesi

Yaşamak, ömür boyu yaşamak çok zor.

Yolun başında bırakıyorsun yuların iplerini. Ve gidiyorsun bu şehirden. Tatlı bir tebessümle son kez geçiyorsun sokaktan, son kez püfürterek sigaranı. Belinde belinden hiç indirmediğin çantan, eşlik ediyor sana. Beraber usulca gidiyorsunuz. Gözlerinde hiçbir şey yapamamanın acısı var. Ve son kez o koca şehre, o koca virana bakıyorsun Galata'dan. Sonra devam ediyorsun yoluna, son kez geçmek umuduyla. Elveda diyorsun şehre bakışlarınla. Ve yeni bir hayata başlama özgürlüğüyle sessiz sakin o bir o kadar sessiz olan şehre giriyorsun. İlk gördüğün yerde oturup soluklanıyorsun. Kalkarken bir nikotin yakıyorsun ciğerlerine. Yürüyorsun o sana sonsuz gelen yolda. Nikotini her çekişinde özgürlüğünü hatırlıyorsun. Ve o şehre hitaben o şehirdeki ilk mırıldanmanı yapıyorsun. "Acı çekmek özgürlükse, özgürüz ikimizde..." Geçmişi hatırlamak istemeden sanki geçmişten kaçarcasına hızlı adımlarla yürüyorsun. Yolun başından pes etmenin verdiği yarayla özgürlüğüne koştuğunu sanarcasına ölüme koşuyorsun. Gelecek düşlerindeki kadar güzel olacağını ve düşlerinin büyüklüğünde saklı olduğunu sanıyorsun. İçinden çığlıklar yankılanıyor. Yankılandıkça için acıyor. Ve yavaş yavaş yitiriliyorsun. Küçüldükçe küçülüyor ve son kez kendince özgürlüğün dediğin nikotine sarılıyorsun. İçine çektikçe kendini çekiyorsun içine. Nikotini bitirdiğin an sende bitecekmişsin gibi... Son kez mırıldanıyorsun. "Acı çekmek özgürlükse, özgürüz ikimizde..." Ve şehre son bir elveda bakışı atarak yitiyorsun sonsuzlukta.

Gelenler, gidenler, geçenler hayatın sonsuzluğunu anlamadan güzel şeyler umarak o kendilerince özgürlük dedikleri yardan ayrılmadan yitip gitmek bu koca şehirde...