Elleri Cebinde Turlardı

Liseli daha.Yaş 17.Adı Kerem.Kendi halinde bir çocuk.içe kapanık hem de çok.Nedenini sorsanız bende bilmiyorum ? Çok düşünen biri gibi gözükür hep.Aslında Kerem'in sessiz olmasındaki sebebin kendisini ve olumsuz yönlerini onun dilinden anlatabildiğim,sizlerin sıkılabileceği kadar anlatacağım.Ve bunu yaparken inan bende zorlanacağım. Yaşının 15 olduğu zamanlarda yeni bir dershaneye kaydoldu.Yenilişkçi değildi.Eşyalarının yerini değiştirmelerine bile tahammül edemezken yeni dersane epey canını sıkmıştı.Neyse ki dershane arkadaşları Kerem'in soğuk vve ilgisiz tavırlarından kurtulmasına yardımcı olmuşlardı.İki arada bir derede kaldığı zamanlarda düşünür ve yazardı duygusaldı da.sizde düşünmüyormusunuz elinizde olmayanları... Evine geldi.Annesinin o güler yüzü günün yorgunluğunu atmasına epey yardımcı olurdu.Annesinin yemeklerini yemesi ayrı bir zevkti onun için.Hep Karamsar ! değildi elbet Kerem'in mutlu olduğu zamanlarda vardı elbet.Yaşam kaynağı diyebilirdik Annesine.Yemek yemeden önce sorardı hep annesine yüzünde edalı bir tebessüm eşliğinde ; "Kattın mı ?" diye... Annesi'de aynı tebessüm eşliğinde ;"Kattım" derdi... Kerem'in imâ ettiği şey sevgiden başka ne olabilirdi ki ? Ve ben Kerem'in "Keremo" 'nun yaşamına bürünmek için onun diliyle konuşmaya başlasam iyi olur... Bir pazar sabahı gazete,kahvaltı ve huzurun birlikteliğiyle uyandım.İçimde huzur vardı çünkü derdimin olmayışını düşünüyordum evet bir derdim yoktu benim.Neden benim bir derdim yoktu sahiden ? O kadar dertsiz geçti ki günlerim derdimin olmayışını en büyük dert bildim kendime... Sonra daha adil düşünmem gerektiği düşünmenin vakti geldiğini düşündüm ; Yalnızdım... Yalnızlık zor iş nereye gidersen git yalnızsın ama aşık olduğunda o insanı düşündüğün müddetçe ve kalbinde hissederek yaşadığında yalnızlık kayboluyor (mu) ? Nereye gideceğini biliyormuşçasına hızlı adımlarla ev içinde ilerledi biraz.Durdu ve biraz uykulu,biraz bıkkın bakışlarla etrafına bakınmakla yetindi.Geri döndü odasına ve kitaplığın karşına gitmeyi düşündü.Yalnızlık,onun vermiş olduğu can sıkıntısı ve sanki birazdan sıkıntı çıkacakmışçasına ki o his onu bu küçük adımları atmaya bile zorluyordu.Günü bu "kara"msarlıklarla geçti dolu dolu bir o kadar da boş... Ve sabah... Dersaneye gitmek için hazırlığa başladı erken giderdi hep sınıfı elleri cebinde turlardı hep tek tek gelirdi arkadaşları kızlar arasında en fazla konuştuğu Seda yalnız değildi bu sefer;... Kerem geldi...

İçimdeki sıkıntı'nın vermiş olduğu huzursuzluk ve nefes alışverişlerimin bile zayıf olduğu bir zamanda Seda ve arkadaşı girdiler sınıfa o anda ben arka taraflarda camın köşesindeki bir yerde başımı elimle desteklemiş manzarası olmayan o yolu izliyordum sınıfa dönük baktğımda Seda ve arkadaşı ile aramızda 4 adım vardı.Onu lk gördüğümde kurduğum ilk ve çoğu zaman olduğu gibi içimden "Allahım böyle bir güzellik olamaz" dedim.Bunu söylerken 1 saniye sadece 1 saniye bakıştık.Yüzümde aptalca bir gülümseme oluştu buna baktı.Seda her zaman ki gibi hızlı hızlı konuşuyor ona birşeyler anlatıyordu bir an sustu ve Kerem'e selam verdi.Kerem yüzündeki o tebessümün artıklarıyla merhaba dedi ve ona baktı başıyla selam verdi tebessümleri çarpıla çarpıla...! Gitti o sınıfına...Sedaya birşeyler soracaktı ki onunla ilgili öğretmen geldi yerlerine geçtiler.Kerem'in sırasında ajanda olurdu içi boş...Sırasının altına baktı bir roman buldu başkasına ait olduğu için olmakta tereddüt etti sonun aldı.Karıştırdı sayfaları yerine koy(acaktı) ki bir kağıt düştü içinden ve aynen ;

Herşeye rağmen okula gitmek,güzeldi.Çünkü o vardı okulda.Uyumak güzeldi,Çünkü o vardı tepeden tırnağa ve yaşamak güzeldi ; Çünkü onu seviyordu... Çünkü onu... Çünkü.. Oturdu şiir yazdı ;

Böyle bir şiirdi kağıtta yazan Kerem şiir yazamazdı ki şiirin devamı olsun,getirsin devamını...Belkide şiir tam burda bitmişti kim bilebilirdi ki ? Ve sonra öğrenecekti şiirin etüt'e kalan o 1 saniye bakan güzel kıza ait olduğunu...

Ve uyandı Kerem uykusundan üniversite hayatında azar işittiği tek hocasının dersiydi ilk ders.Geç kalmamalı sözü var...

"Gitmeliydi yarın yeni bir gün olacaktı..."

Ama rüya güzeldi...