Gençlik işte...
Güzel bir pazartesi sabahıydı.Güneş doğmuş herşey çok güzeldi.arda diğer arkadaşları gibi okula gitti.ama deliler gibi sevdiği kızı (sümeyye) başkasıyla görünce yıkılmıştı.gözleri dolmuş,hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.
Sümeyye ardayı görünce hemen yanına geldi.neden ağladığını sordu fakat ardanın kendini sevdiğini bilmiyordu.arda birtürlü cesaret edip söyleyemedi.çünkü sümeyye kardeşim diye hitap ediyordu.arda bu kardeşim kelimesinden hoşlanmasada bir türlü söleyemiyordu sevdiğini.günler sonra sümeyye sevgilisinden ayrıldı ve moreli çok bozuktu.ardanın yanına geldi.anlattı içindekileri.Arda hala onu sevdiğini söleyemiyordu.Sümeyyeyi görünce eli ayağı tutmaz oluyor,dili dönmez oluyordu.Sümeyyenin bir mesajını aldığında dünyanın en mutlu insanı oluyordu.
sümeyye ve ardanın sınıf arkadaşları çok samimi buldukları için ikisi çıkıyor diye herkese sölemeye başladılar.Sümeyye çok kızdı bu olaya.Arda çok istiyordu bu sölenenlerin olması fakat sümeyyenin kızdığını görünce bir kez daha yıkıldı.Ardanın arkadaşı sümeyyeden hoşlanıyordu ve birgün rica etti sümeyyeyi ayarlamasını.Arda ne yapacağını bilmiyordu.bir tarafta canından çok sevdiği kız,diğer tarafta can dostu vardı.Kafası karışmıştı.Ağlıyordu...arkadaşı sümeyye'ye kendisi sölemiş ve sümeyye kabul etmişti.Arda iyice yıkılmış ve yaşamak istemiyordu...
Günler sonra sümeyye ardanın kendini sevdiğini öğrenmişti.çok şaşırmış ve ne yapacağını bilemiyordu.Arda'yı aradı ve buluşabilirmiyiz? diye sordu.arda tabiki dedi.Arda'nın içi içine sığmıyordu mutluluktan ve buluşacakları yere gitti.sümeyye erkek arkadaşıyla gelmişti.Arda birkez daha yıkılmıştı.Sümeyye imkansız olduğu söylemesine gerek kalmadan anlamıştı arda ve ağlayarak eve geldi kendi odasına kapattı.çok seviyordu,ne yaptıysa unutamıyordu.okula gitdemiyor,sümeyye'nin yüzüne bakamıyordu.Kendisi için en doğru şeyin ölmek olduğunu düşünüyordu.
İki sene sonra içinde sümeyye'ye karşı hiç bir sevgi yoktu.onun ki bir gençlik kan kaynamasıydı.şimdi eski anılara bakıp sümeyye ve arda mutlu bir şekilde yaşıyorlar...
(İlk öyküm)