Kızım Ve Biz

2000 yılında bir eylül sabahı ellerimize doğdu benim ufak kızım.Seneler ne çabuk geçti ve artık büyüdü anlamış deyiliz.Bu gün ilk defa arkadaşları ile birlikte gezmeye gittiler.Zil çaldı camdan baktım dışarıda kızlı erkekli arkadaşları gelmiş, onu bekliyordu.Kızım babacığım anneciğim ben çıkıyorum dediğinde yüreğim kabardı.Anladım'ki artık büyümüş kızım.Oysa o biz olmadan dışarıya çıkmazdı şimdi arkadaşları var ve süslenip saçlarını tarayıp gitti.

Acaba nezaman yuvadan gidecek annnesi ile merak ettik ve gözlerimiz doldu.Daha çok erken idi ama bu günde hesapta yoktu.Lakin çıka geldi anlamadık.Meğer ne zormuş arkasından bakakalmak.Şimdi kendi kendime soruyorum sen baya büyümüş ve yaşlanmışsın diye.Daha dün gibiydi onu okula kendi elelrimizle bıraktık,akşamları sabırsızlıkla beklerdik.Oysa zaman ne çabuk geçti ve bizleri aldattı bu güne geldi anlamadık.Bence zaman hep aldatır insanları sanırım sizlerde bana katılırsınız.Ne diyelim doğanın kanunu bu büyüyüp yaşlanmak.Korkumuz bizlere olan sevgisini,o küçücük kalbini bir gün sevdiği erkeğe kaptırıp sevgisini paylaşması.Buna nasıl dayancağız bilemem.Elinde sonunda bu olacak, sanırım kendimizi alıştırmak gerek.Artık geceleri ayaklarımda salladığım,ninniler söylediğim kızım büyüdü ve ben yetişkin bir genç kız babası oldum.Dilim böyle söylüyor ama kalbimi siz bana sorun.

Dostça ve esen kalın dostlar bugün ben bayağı hüzün doluyum...