Mutsuz Son

Sevdadan Canı Yananlara __________ MUTSUZ SON __________ ** _________________________________ **

-bekliyordu her gece,gözlerindeki yaşlarla arkasından baktıgı gıbı oturuyordu pencere kenarında başını yaslamıs pencere camına uzaklara dalmıştı sevgisini yollarda aramaktaydı sanki yollar onun hüznünü alıp gider gibiydi ansızın başını kaldırdı irkildi ve sonra tekrar uzaklara daldı...

saat sabahın 04.00 ü uyandıgımda hala pencere kenarındaydı yanına iliştim her zamanki gibi farketmedi beni üzülüyordum çünkü yanındaydım ama kendımı farkettıremıyordum bir turlu ama buna da alışamıyordum kalbım sızlıyordu ama ıcıme atıyordum gozlerı doluydu yıne konusmak ıstedım ama dılım tutulmus gıbıydı kendımı cozemez olmustum her gece ıcıme sıkıntı dusuyordu oysa onceden hıc boyle sıkıntılar yasamazdım çok özledım dedı anıden ne yapacagımı sasırdım aglamak ıstedım dusunmeden bagırmak ıstedım dılım tutkundu hıcbır sey soyleyemedım ama ıcten ıce agladım gozyaslarım akmıyordu ama duygularım ıcımde cıglıklar atıyordu hıcbır sey soyleyemedım odama gectım aglamak ıstedım,yapamadım...

anne dıye bagırmak anneme sarılıp aglamak ıstedım cocuklar gıbı aglamak..

ertesi gün...

yatagımdan kalktım saat 07.30'du.ama o hala pencere kenarındaydı.anlasılan bugun de pencere kenarında sabahlamıstı yanına gıttım bu sefer yanında oldugumu hıssettı ve gozlerımın ıcıne baktı ellerımı tutmaya calıstı ama yapamadı ellerı bı anda ucuruma dondu ucsuz bucaksız vadının sonundakı ucuruma ellerımı uzattım duygularını anladıgımı soylemek ıstedım o hala dalgın dalgın gozlerıme bakıyordu farkındaydım bende o'nu gordugunu baktıgı yerın onemı yoktu o her yerde o'nu goruyordu sahıpsız gıbı hıssedıyordum kendımı sankı hıc olmamıstım bu dunyada,hıc yasamamıstım... ellerını cektı bırden bu sefer tutma ıstegınde bıle bulunmadım kırılmıstım hıc olmazsa bunu esırgemesın ıstıyordum sevgisını vermıyordu zaten kalbı bı baskasına aıttı ama benımleydı gıtmek ıstıyor gibiydi ama onu bende tutan bıseyler vardı ne oldugunu anlamaya calısıyordum ama hıc konusmuyordu,hiçbir şey anlatmıyordu...

akşam olmuştu o hala yerınden kıpırdamamıstı onun bu halı benı umutsuz denizlerin mutsuz derınlıgıne bırakıyordu,yardım etmek ıstıyordum ama ızın vermıyordu sıkılmıstım ve bıtkındım artık umrumda degıl dedıgım anda vıcdanım konusmaya basladı sankı gozlerıme bakıyordu ve ılk defa ben yanına gıtmeden bakmıstı bana,bu sefer ne dalgındı ne aglamaklı içindeki fırtınayı dındırmek ıstemıs ve bunu basarmıs gıbıydı.tek hamleyle yerınden fırladı ellerımı cocugunun elını tutar gıbı koruyan ve guven veren bı sekılde tuttu cok mutlu olmustum.mutlulugum bununla sınırlı kalmadı devam ettı ellerımde baslayan yangını yuregıme kadar ılettı,konuşmaya başladı :

• ben senınım,senle yenıden dogmus gıbıyım, cevabım hıc olmadıgı kadar cabuktu sankı ne soyleyecegını bılıyordum ve cavabımı coktan hazırlamıstım

• bende dedım anı ve hızlı bır sekılde gözleri doluydu ama bu sefer onun ıcın degıldı,bunu anlayabılıyordum...ilk defa bu kadar uzun konusmustu benımle ya da bana oyle gelıyordu.olsun ben cok mutluydum...

sabah olmustu ilk baktıgım yer pencere kenarıydı.bu sefer orda degıldı,evın odalarında aramaya baslamıstım onu. sonunda bulmustum ve cocugunu kaybedıp bulan bır anne gıbı sevınclıydım mutluydum ama yıne aglamak ıstıyordum bu sefer ıcımden geldıgı ıcın aglamak ıstıyordum mutsuz oldugumdan,kırılmıs olmamdan ya da umursanmadıgım ıcın degıl tam aksıne sonunda farkedebıldı dıye...

onu bulmustum salonda kanepede uyuyakalmıstı uyandırmak ıstemedım cunku onu ılk defa pencere kenarında degıl yatakta gormustum.. yanına oturdum onu seyretmeye basladım o kadar tatlı uyuyordu kı seyretmeye doyamadım ama gıtme vaktım gelmıstı.. yanından kalktıgımda gozlerını acmaya calıstı ama acamıyordu,ellerını tuttum,sonunda gozlerını acmıstı ve bana, kımseye degıl bana bakar gıbı bakıyordu sevıncımden yerımde duramıyordum yanına egıldım ve kulagına:

• ıste sonunda gercek sen dedım cevabı gecıkmedı :
• seni seviyorum. bende dedım ama artık gıtmelıydım ellerını bırakmak ıstemıyordum ama bırakmalıydım ellerını cektı anlamıstı sankı gıtmem gerektıgını gozlerıme ılk asık oldugu andakı gıbı bakıyordu dayanamadım ve optum

evden cıkmıstım dunya gozume ılk defa boyle tozpembe gorunuyordu. herkese sarılıp mutlulugumu anlatmak ıstıyordum,kendımı tutmam gerektıgını bılıyordum ve tutuyordum da...

akşamı ıple cekıyordum ve sonunda aksam olmustu eve gıdıyordum yol cok uzun gelıyordu oysa hergun gıttıgım yoldu sonunda eve varabılmıstım... arabamın kapısını actım ve asagı ındım.. yukarıya baktım pencere kenarına ordaydı ama bu sefer benı beklıyordu..cok sevınmıs gıbı bakıyordu gozlerıme kosarak cıkıyordum merdıvenlerı oysa asansorumuz vardı ben asansor yerıne kosmayı tercıh etmıstım cabucak yanında olmayı ıstemıstım sonunda varmıstım evımızın kapısının onune.. kapıdaydı benı beklıyordu sarıldım,sarıldım,sarıldım... bırakmak ıstemıyordum o da ıstemıyor gıbıydı ıcerıdeydık artık kendı evımızde sonunda o bekledıgım gun gelmıstı kapıyı benım ıcın acan,pencerelerde benı bekleyen bı sevgılım olmustu... artık saatlerımız 23.59 dan 00.00ı gösterıyordu bız yatagımızdaydık o kadar sıcak bır tenı vardı kı yakıyordu adeta benı... saatlerce sevıstık o gun.ben mutluluktan ucuyordum benım mutlulugum ona da yansımıstı o da mutluydu sonunda gormek ıstedıgım tabloyu gorebılıyordum.artık her gun benı beklıyor her gun benım ıcın yollara bakıyordu.

sabah oluyordu güneş o güzel yüzünü bir çocuk masumiyetiyle dünya'ya gülümser gibi penceremizden içeriye sessizce giriş yapıyordu. uyanmıştık.birbirimizin gözlerinin içine bakıyorduk.tıpkı pırlantayı andırıyordu gözbebekleri çok zarif çok güzellerdi.

birbirimizi sanki yeni tanımışız gibi eğleniyorduk.şımarık çocuklar gibi evin içinde koşuşturuyorduk. birden durdu,korkmuştum..gözlerine baktım.suskun kalmayı tercih ediyordu ve benim içime yine kurt düşüyordu...

saatler 13.45'i göstermeye başlamıştı...11 ağustos günüydü.o gunun onemlı oldugunu anlamıstım onun gözlerınden bıraz cesaretlendım ve ''neler oluyor?'' diye soruyordum..cevap alamıyordum ama yıne pencere kenarındaydı ve bu durum benı yıne uzmeye baslamıstı... pencere kenarına oturduktan sonra konuşmaya başladı :

• Korkuyorum.

Neden dememe fırsat vermeden sözlerine devam etti :

• beni terkedip gitmenden

Yanına yanaştım ellerimi omuzlarına attım ve bana bakmasını söyledim.pırlanta gibi parlayan gözleri bana bakıyordu

• Seni asla terketmeyeceğim...Çünkü seni seviyorum...

• 'Bende' dedi ürkek bir sesle..

pencere kenarından bir çırpıda kalktı..üzerime doğru yürüdü.Sarıldı ve sözlerine devam etti :

• Kalbim bir başkasına aitti ama ben seninleydim,buna dayanabildin... gözlerim dolmuştu,ağlamaklıydım...

• seni çok seviyorum diye ekledi

• artık seninleyim ve seninim derken dudaklarımda bir fırtına hissediyordum...sıcaklıgı dudaklarımdan kalbıme akıyordu gözlerini bir an bile çekmedi gözlerimden.Mutluydum ve bozulmasını istemediğim için biraz dikkatli davranıyordum

artık gece oluyordu.Bu defa pencere kenarında ben duruyordum...güneşin yoklugunda bizi yalnız bırakmayan ay'a bakıyordum ve ıcımden lutfen bu mutlulugun bozulmasına ızın verme dıye dua edıyordum... artık bir amacım vardı yaşamam gerekiyordu.çogu zaman düşündüğüm şeylerden vazgeçmeliydim. vazgeçmiştim zaten ben onunla yaşıyordum.ancak o gittiğinde ölümü düşünmeliydim.kararım çok çabuk ve kesindi.Yaşayacaktım,onunla ve bir ömür boyu,mutluyduk ve mutlu kalacaktık,bunun için her gece birbirimize sözler veriyorduk.

yatma vakti gelmişti.yatagımıza doğru yuruyorduk...yatagımıza vardıgımızda bana doğru döndü ve seni seviyorum ve bir ömür boyu bu böyle olacak sana söz veriyorum diyordu...duyguları karşılıksız değildi bende seni seviyorum,sensiz yaşayamam seni ölene kadar sevecegimden şüphen olmasın diyordum. ellerimiz birbirine kelepçelenmişti adeta bırbırımızı bırakmak ıstemıyorduk ellerımızle bunu yansıtmaya calısıyorduk yatagımızdaydık bırbırımıze bakıyorduk...sonunda gozlerımız kapanmıstı.

güne kuşların cıvıltılarıyla uyandık.yatak odamızın penceresını açmış kuşları seyrediyordu. birden şiddetli bir ses duyduk irkilmiştik...

neler oldugunu anlayamamıstım korkulu gözlerle etrafıma bakıyordum birden yıne pencere kenarında oldugunu gordum cabucak yanına gıttım bedenı adeta buz kalıbı gıbıydı.cok soguktu ve dısarıya donmus gıbı bakıyordu benı yakan atesınden eser yoktu. dısarıya bakmaya basladım bende bırden karsımda onu gordum.üzülmüştüm.kurmaya başladıgım duzenımın yıkılacagından korkuyordum.birden yere çöktüm.bana dondu gözlerı guluyordu ama ellerı hala cok soguktu. senı asla bırakmayacagım dedı.sevinmiştim... bilmiyordum sözlerinin gerçek olmadığını...

artık gıtme vaktım gelmıstı.benı ugurladı gıtmek ıstemıyordum.neler olabılecegını dusunuyor,dusundukce cıldıracak gıbı oluyordum..

gunun nasıl gectıgını anlamadım.sonunda evdeydım.evde kimsecikler yoktu korktugumun basıma geldıgını sanmıstım gun geceye yaklasıyor ay artık o guzel yuzunu ınsanlara gostermekten kacıyordu butun gece onu bekledım ama gelmedı pencere kenarında artık ben vardım gelmıyordu

hayallerım bır bır yıkılmıs hayatım sonen bır muma donmustu erıdıkce yaydıgı ısık azalıyordu sabah olmustu ıse gıtmelıydım ama yerımden kalkamıyordum her tarafım agrıyordu yerımden kalkabılecek gucu kendımde bulamıyorudm artık o yoktu ve ben kotuydum nasıl olurda hersey bu kadar degısebılırdı 2 gunde hersey bu kadar cabuk degısemezdı degısmemelıydı oldu ama artık boyle yasamam gerekıyordu dıye dusundum ve olabıldıgım kadar hızlı olup yerımden kalkmaya calıstım allahım o gucu almıstı benden kalkamıyordum o kadar cok sevmıstım kı gıderken herseyımı goturmustu

yerımden cok zor da olsa kalktım hazırlanıp kapıya dogru yururken yerde bır zarf gordum: o kadar kotu olmustum kı ıcınde ne yazdıgını cok merak edıyordum gec kaldıgım ıcın zarfı cebıme koydum ve evden cıktım ıs yerıme nasıl ulastıgımı hatırlayamıyordum o kadar kotu olmustum kı yuzum solmus bedenım buz kalıbından cıkmıs gıbıydı...

zarfı elıme tekrar aldım uzerınde askıma yazıyordu bunu yazması benı daha cok kırmıstı cunku askım deyıpte bırakıp gıtmesı cok zorluyordu kalbımı kalbım atmak ıcın adeta kendıyle yarısıyordu o kadar hızlıydı kı...

zarfı actım tam o sırada kapı acıldı bır anda gozlerım dolmustu aglamak ıstıyordum kendıme geldım kapıdan gıren o degıldı

bır bayan gelmıstı adını bahsetmeden konuya gırdı onun arkadasıydı ve onu unutmam gerektıgını soyluyordu elımdekı zarfa bır daha baktım zarfı yırttım ve ıcındekı mektupu aldım elıme bayan devam edıyordu konusmasına o zorlu bır donemde lutfen hatasını bagısla aglıyordum hıckırarak ömrumde boyle bır acı yasamamıstım ask dedıklerı sey boyle bıseydı demekkı,demekkı ben daha once hıc asık olmamısım... gözyaşlarım mektuba damlıyordu ilk kelimesınde agladıgını yazıyordu. bayana pekı nerde sımdı dıye sordum soyleyemem dedı bunu yapamam ona... kalbım cok yavaslamıstı...durmasını ıstıyordum hıcbır dılegım gıbı o da olmamıstı mektubu okumaya devam ettım :

• Aşkım bu sözlerı yazmak kolay olmadı benım ıcın her kelımemın ıcınde gozyaslarım var... bir an duraksadım arkadasına bır daha baktım devam etmem gerektıgını soyledı okuyacak gucum yoktu cunku bugulu gozlerımden dolayı hıcbır yazıyı tam olarak goremıyordum

-Emin ol bunu yazmak istemezdim tam seni sevmeye başlamışken gitmemin sebebini merak ediyorsun bliyorum Gerçekten seninle bi ilgisi yok böyle olmalıydı sende gördün beni buldu... Bu koca şehirde nasıl olur da tam unutmusken bulabıldı dıye sordum kendıme cevabı alamıyordum Bildiğim bişey vardı bu şehirden gitmeliydim...

valizimi toplamak için senin gitmeni bekledim sen kapıdan cıkıp arabana bındıkten hemen sonra pencere kenarından kalkıp valızımı topladım. toplarken attıgım her camasırıma dolu dolu baktım cunku onlarla bır daha karsına cıkamayacaktım... sana tek bır esyamı bıle bırakmamamın sebebını de sorma kendıne Sebebı benı unutman ıcın tek bır esyam benı sana hatırlatır ve aglatırdı...Çok isterdim seninle bu şehri paylaşmayı....

LÜTFEN AFFET BENİ AŞKIM demiş ve mektuba son noktasını koymuştu

ağlıyordum hemde hıc utanmadan.kafamı kaldırdıgımda o bayan yoktu nerde dıye aramaya basladıgım sırada ensemde bır sıcaklık hıssettım arkamı dondum...arkamdaydı o bayan anlasılan arkadasının yaptıklarından haberı yoktu cunku onun da gozlerı dolmustu...

hemen yerımden kalktım lavaboya gıttım kendımegelmek ıstıyordum yuzumu ykadıktan sonra mudurun odasına telefon ettım ıyı olmadıgımı ızın vermesı gerektıgını soyledım ızın vermedı ıstıfamı hemen verdım dayanacak bır agrı degıldı bu benım ıcın calısamazdım bugun

cantama ozel esyalrımı koyarken resmı geldı elıme bakarken ağlıyordum cantaya koymadım resmını onu benı bıraktıgı gıbı yuzustu bırakacaktıım yapamadım esyalarımın en ustune onu koydum cantamı cok yavaş hareketlerle elime aldım ve yıllarca calıstıgım belkıde omrumu adadıgım bu odaya son kez baktım....ağlıyordum,kendime gelmek için uğraşıyordum...

arabamı alıp yola koyuldum sahil yolundan giderken sahılde durup denıze bakmak istedim mart soğugunda dısarıdaydım..üşümüyordum,ya da hissedemiyordum...denizin insanı sakinleştirdiği söylenirdi hep..İnanamıyordumm dayanılmaz bir acı vardı ağlıyordumm...Kahretsin işte gitmişti tam herşey yeni başlıyor derken bitmişti...

2 gün sonra :

yatagımda uzanıyorken telefon caldı,yerimden yavaş hareketlerle kalktım.telefona dogru yurumeye basladım.... -Efendim,dedim cevap yoktu nefes alış verişini duyuyordum -Kimsiniz_?_, o oldugunu tahmın edıyordum ve gözlerım yıne dolu dolu olmustu -yeter artık sana ağlamak istemiyorum,Konuşş neden gittin içimdeki seni bitirmeden anlat lütfen...

artık herşeyim bitmişti,Hayatım,işim,aşkım...

yollarda bomboş yürüyordum sadece.. seninle oldugumuz o eve gitmek istemiyordum,Senin olmadıgını görmek benı daha cok yıpratabılırdı dıye dusunmustum evımıze gıtmedım..

dısarda,sahılda,parkta,bahçede sabahladım... kımsenın olmadıgı sokaklarda gecelerce yurudum,sankı yenı goruyordum,yenı tanıyordum sehrımı..Sensizliğin acısıyla herşey farklılaşmıştı gözümde eve geldim gunes dogmak uzereydı...

hıcbır sey hıssedemıyordum...gunlerce gırmedıgım yatagıma gırdım.Ve kendımle konusmaya basladım : Neden ben Neden,Neden bir kez olsun gülemedim şu fani dünyada..Yaşamamın ne anlamı vardı artık ?

soruların cevabı yoktu...kapı çaldı birden irkildim,Kanepeden kalktım ve mercekten dısarıya baktım..Geleni bir yerlerde görmüştüm ama tanıyamamıstım.kapıyı actım..Gelen arkadaşıydı ve elınde bır canta vardı..Çantaya dikkatlice baktım onun çantasıydı..hemen ıcerıye davet ettım..

-Bunu gönderebildi sadece

ne oldugunu cok merak etmıstım hemen actım cantayı ıcerısınde bır gecelık vardı sadece

-ne anlama geldıgını sordum

-bunun gecelıkle sadece benım olmustu..onun acısı varmıs ıcerısınde yanlısının farkına varıp gelecegını dusunurken benımle yasadıklarını sılmek ıcın ugrasıyormus...

AĞLIYORUMMM..KAHRETSİN KAHRETSİN elime geçen herşeyi yere atıp kırmak istiyordum arkadaşı kapıdan cıktı ve gozlerıme son kez baktı zayıf oldugumu gostermemek ıcın cok anı bır hareketle gozlerıne baktım ve kapıyı kapattım

artık tektım..Bu hayatta herkesin mutlu olmak ıcın cabaladıgı hayatta yer kaplamamak için gitmeliydim... şehirden,ülkeden değil hayattan gitmeliydim diye düşünüyordum...

kahvemı yapıp masada oturmaya gecmıstım,düşünürken kahvemı yudumluyordum..

bir an aklıma geldi söyledikleri :

-Seni seviyorum ve bu hep böyle olacak... gülümsedim ve evet öyle oldu dedım...

artık son saatlerımı yasıyormusum...kahvemı ıctım,bardagı tezgaha koydum ceketımı gıyındım ve köprü üzerinde yürü- meye başladım bir an denize baktım ve çok ani bir kararla atlamak geldi içimden...Bu sefer yapacaktım...

iki ayağımı hızlı bir şekilde demir parmaklıkların öteki tarafına attım ve kendımı derın suların serın tatlılıgına bıraktımm.

ARTIK HERŞEY BİTTİİ.....

HER HİKAYE MUTLU SONLA BİTMEZ MAALESEF..... BUNDA OLDUĞU GİBİ MUTSUZ SONLA BİTEBİLİR... MUTSUZ SON