Namazda Konuşulmazmış

Durun size biraz çocukluk aklımdan bahsedeyim. Rahmetli babaannemle olan anılarım aklıma geldi. Mekanı cennet olsun, sene 2003'de vefat etmişti. O zaman Sarıyer'de oturuyorduk biz. Ufak bir gecekondumuz vardı. Babaannem tek kalmış, sırasıyla oğullarının evinde bir ay kadar duruyordu. Dedem ise sene 1994'de vefat etmişti. Zaten köyde evleri de yıkılmıştı. İstanbul'da bizlerin yanında sırasıyla misafir ediyorduk, etmeliydik de zaten. Sonuçta babaannemizdi o. Neyse, sıra bizim evdeydi, bir ay da bizde kalacaktı. O zaman o kadar seviniyordum ki anlatamam.

Babaannemin tek bir dişi kalmıştı. O tek dişle ekmeği yavaş yavaş çiğner, öyle yutardı. Benim bazen dişim çıkardı. Yine bir gün dişim sallanmıştı böyle. Annem, hemen bu işin ustasıydı. Elini ağzıma bir takmış, dişi oynadığı yerden kolayca almıştı. Ben lavaboya ağzımı çalkalamaya gitmiştim. Oradan da bağırıyordum :

• Sakın dişimi atmayın haaa. Çekici alıp o dişi babaannemin ağzına çakacağım.

Ev halkı benim sözlerime öyle gülmüşler, öyle gülmüşlerdi ki hala hafızamda yer eder. Ne yapayım, babaannemi çok sevdiğimden onun da dişleri olsun istiyordum. Yine bir gün öğle namazı mıydı, ikindi namazı mıydı bilemiyorum, namaza durmuştu. Ben ise ona bir şey mi diyordum, onunla oyun mu oynamak istiyordum ne, karşısında durmuş :

• Babaanneeee, babaanneee... Duymuyor da, cevap vermiyor da, sağır mı oldun babaanneee ?

Hep öyle tekrarlıyormuşum ben. Artık dayanamamış, gülmüştü buna babaannem. Ve selam verdikten sonra :

• İlahi Enes. Sen çok yaşa emi. Saçın, sakalın yün olsun.

Böyle dediğini hayal meyal hatırlarım hep. Demek ki çok küçükmüşüm. Her halde 6-7 yaşlarında varmışımdır. Yalnız bu durum bir defa olmamıştı. Her namaz kılışında karşısına geçip onunla konuşuyormuşum, ama hiç cevap alamıyordum. İlerde bir gün ben de namaza başladıktan sonra anladım ki, namazda konuşulmazmış. Namaz bozulurmuş o zaman.

Vay be ne mutlu günlerdi o zamanlar. Saf, bir o kadar da masumca serzeniş. Mekanı bir kez daha cennet olsun. İnsanın çocukluk aklı müthiş bir durum. Hayatın çamurlu hallerine bulanmadan, kötü düşünceleri içimizden geçirmeden, ak rengi gibi parıldatan çocukluğumuz ve aklımız.