Oyun...

Hayat mutlulukla başlar her zaman Dilediğince vakit verir en mesut anlarında Sanki akreple yelkovan sonsuz yarışını bitirir bir anlığına Beklersin ki gün gece olacak Beklersin ki gecene gün doğacak Halbuki yalanlarıyla engeller görmeni hayat Fark edilmez tuzaklar kurar yoluna Sen gülersin o anlarında hep hayata Öyle bir zaman gelir ki kadim sanırsın mutluluğu

İşte o an başlar gerçeklerine hayat Önce bir sarsıntı vurur içine Sonra iç karartıcı bir sıkıntı Kavramaya başlarsan eğer gerçekleri KORK... Yıkıntı başlamıştır kendinin sandığın hayatta Önce gülüşün terk eder yüzünü Sonra sevinç kalkar yüreğinden Mutluluk uzaktır artık Gelir beklemeden gözyaşı vaktin Ve hüzün mevsimin

Artık geçtir arkadaş Hayat sana perdelerini kapatmıştır

Diyenlere inat.........

Açtım gül pembesi perdelerini sahnemin Şimdi oyun sırası bende Seyirciler kalabalık En ön sırada hayat... Biraz mahsun başladı bu oyun Yüzüm asıktı kalbim biraz buruk Birazdan ağlar dedi sanki hayat Ama yazık ilk perde kapanıyor...

.

.

.

Sıkılmadan seyircilerim açmak gerek perdeleri İşte şimdi onlar için şaşırma zamanı Sevinçli bir müzik başladı önce sahnemde Ve beyazlar içinde ben çıktım karşılarına Ve perdelere inat yüzümde açtırdığım güller... Başardım galiba sevinç sardı içimi Gören herkese dokundu biraz Seyircilerimde de başladı perdelere inat Güzellikler dökülüyordu dudaklarımdan Mutlu heceler sözcüklere dönüşüp değiyordu yüreklere Bir ara gözüm takıldı ön sıraya Ahh... hayat acı oldu senin bu gerçeği görmen Bak yıkılmadım buradayım sana inat Sandınki oyunu sen bitirdin ben kalırım hep ağlamaklı Ama bak olmadı evet dersimi aldım senden Her şeye inat gülmek gerekmiş insanların yüzlerine Kötü bi haber herkese bu oyun iki perde Yani bu son ve inerken sahneden Yüzümde perdelere inat güller ve gülücükler Bu kadar dostlar sağolun sevginiz için Yüreğimde kalacak sizin tebessümleriniz... Eyyy hayat kapanacak şimdi perdeler yıktığını sandığın bu genç oynadı oyununu bir sen üzgün çıkacaksın bu salondan Ahh diyeceksin NEDEN ve NASIL geldim ben bu oyuna Ama son hayat bu perde bitti yani kazanan ben oldum üzgünüm ama sen kaybedensin bu gece...

İBRAHİM SENA KANDAZOĞLU

şiir şeklinde bir yazı ama bir hikayedir...