Ve Bir Gün Bir Kadın Gider

Gün gelir kadın gider, kalmanın anlamsızlığını anladığı an, gider kadın. Onun gidişiyle bir devir kapanır, ev bomboş eşyalar anlamsızdır artık,çocukların ve eşin beklendiği kapılar ve pencereler öksüzdür. Geri dönüp el sallamalar yoktur, pek çok şey yok olmuştur. Pencereden içeri giren güneş eskisi gibi aydınlatmaz ve ısıtmaz evi, ocakta pişen aş eskisi gibi kokmaz. Bütün duvarlar üşür, bir kadın tek başına ne çok şeydir o gün anlaşılır. Bir kadın gider...Bir adam pişmandır.Geç olmuştur bu pişmanlık...Sessizce ağlarken özür diler öksüz kalan herşeyden. Duvardaki saatten,fıstık yeşili kanepeden,yerdeki halıdan mutfaktaki tencereden. Meğer sağ yanını taşımanın gücünü sol yanındaki sevgiden almıştır yıllar yılı, bunu yeni farkeder adam. Gökyüzündeki yıldızlarda gözlerinin ışıltısını,yeryüzünde ayak izlerini ararken kadının, gözden kaybolur adam... Bir kadın giderken bir çok şey gider. Hayat kumbarasında biriktirdiği hatıraları ve tecrübeleri alıp gider kadın. Bilir ardında bırakacağı pek çok yetimi,bilir kaldıkça eksileceğini ve yok olacağını. Kendini bir kez daha ipten almanın onuru ve gururuyla gider kadın. Attığı her adımda,geçmişte atamadığı pek çok adımın acısını çıkarırcasına yürür. Yaşadığı ne varsa geçmişte, suçlu ve sorumlusu kendisidir,bunun bilinciyle asilce özür diler yüreğinden ve bedeninden. Bedenini bir zırh gibi kaplayan,yüreğini çepeçevre içine almış,kırılmaz dediği o kabuk çatlamaya başlamıştır artık.İç dünyasında olup biteni dışarıya sızdırmanın zamanı gelmiştir. Gözüne ve gönlüne çektiği karanlık perdeyi aralamaya karar vermiştir kadın, Çok emindir kadın, aralanmış o perdeden sızacak ışık mutlu edecektir onu. Ne çok özlemiştir böyle bir aydınlığı...

2008